1877-80 թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի արդյունքում Արևմտյան Հայաստանի Արդվին քաղաքը միացվեց Ռուսական կայսրությանը և մտավ Բաթումիի նորաստեղծ մարզի կազմի մեջ։

Մինչ Հայերի ցեղասպանությունը քաղաքը հիմնականում բնակեցված էր հայերով։ Բացի այդ, այնտեղ կառուցվել է 11 հայկական եկեղեցի։

1914 թ. Առաջին համաշխարհային պատերազմի սկսվելուց ի վեր Թուրքիան գրավել է Բաթումիի և Կարսի շրջանների մեծ մասը, որից հետո պատերազմի պատրվակով հայերի դեմ կոտորած է կազմակերպել Արդվինում, Արդահանում, Արդանուշում և այլ գրավված տարածքներում։

Բոլշևիկների և կենտրոնական տերությունների (Գերմանիայի, Ավստրո-Հունգարիայի, Բուլղարիայի և Օսմանյան կայսրության) միջև 1918 թվականի մարտի 3-ին Բրեստ-Լիտովսկի հաշտության պայմանագրի ստորագրումից հետո Արդվինը գրավվեց թուրքական զորքերի կողմից: Քաղաքը մնացել է Թուրքիայի վերահսկողության տակ շատ կարճ ժամանակահատվածում, մինչև Ժողովրդավարական Վրաստանի Հանրապետությունը իր վերահսկողության տակ է վերցրել այն 1918թ.մարտի վերջին։

Վրաստանի խորհրդայնացումից և նրա որոշ տարածքների հետագա բռնազավթումից հետո թուրքական զորքերի կողմից Մուսա Քազիմ Քարաբեկիրի հրամանատարությամբ Արդվինը կրկին հանձնվեց Թուրքիային։ 1921 թվականին բոլշևիկյան Ռուսաստանի և Թուրքիայի միջև ստորագրված Մոսկովյան և Կարսի պայմանագրերը լրացուցիչ ամրագրեցին այդ տարածքի փոխանցումը Թուրքիային։

Հիշեցնենք, որ 1921-ի մարտի 16-ին Մոսկվայում Ռուսաստանն ու Թուրքիան ստորագրեցին «Բարեկամության և եղբայրության մասին պայմանագիրը», որով, Հայաստանի կամքին հակառակ գծվեց հայ-թուրքական ներկայիս սահմանը։