Դեպի Հալեպ, Մոսուլ և Դեյր էլ-Զոր հայերին բռնի տեղահանելու համար 1915 թվականին ընդունված «Տեղահանության օրենքը»  ըստ էության մարդկանց մեծ զանգվածների ոչնչացման որոշումն էր։ Աքսորյալների միայն մի փոքր մասն է ողջ մնացել անապատներում: 

Անցնելով աքսորի միջով  ու տեսնելով մահվան սառը դեմքը՝ Երվանդ Օտյանը հրաշքով փրկվեց։ «Անիծված տարիները» հոդվածաշարը, որը նա հրատարակել է 1919 թվականին աքսորից վերադառնալուց հետո, հայ ժողովրդի փորձառությունների և նրա բնաջնջման քաղաքականության պարզ և մերկ պատմությունն է, որին անձամբ ականատես է եղել հեղինակը: Պոլսահայ գրող, հրատարակիչ և լրագրող Օտյանը երեքուկես տարի ապրել է ցեղասպանությունը՝ իր ողջ բռնությամբ ու դաժանությամբ։

Օտյանի յուրահատուկ ոճով աքսորի հալածանքը արտացոլող այս աշխատությունը ցեղասպանության հուշերի շատ կարևոր մասն է։ Արաս հրատարակչության և Քոր Քիթափ-ի հետ համատեղ հրատարակված «Անիծված տարիներ» ստեղծագործությունը կարևոր աշխատություն է, որը լուսաբանում է մահվանը դիմակայելու ուղիները, բռնությունն ու կոտորածը։