1920 թվականի փետրվարին Հայաստանի և Ադրբեջանի սահմանները որոշելու համար ստեղծված Ազգերի լիգայի հատուկ հանձնաժողովը կայացրեց իր վերջնական որոշումը։ Եվ դա երևում է քարտեզի վրա: 

Նախիջևանի ժամանակակից ինքնավարության տարածքը, Լեռնային Ղարաբաղը, հարակից շրջանները, ինչպիսիք են ժամանակակից Քաշաթաղը, Քարվաճառը, Շահումյանը, Քարհատը , Տերտերը, Գետաբակը, Շամխորի լեռնային մի մասը , Աղդամի շրջանները, որոնք այսօր ապoրինի վերահuկվnւմ են Ադրբեջանի կողմից և ունեն 20000 քառակուսի կմ ընդհանուր տարածք, Ազգերի լիգայի հատուկ հանձնաժողովի որոշմամբ ճանաչվել են Հայաստանի Հանրապետության մաս։

Այս տարածքներում 1920 թվականին ապրում էր 450 000 մարդ, որից. Հայեր՝ 320000 (72%). քրդեր – 40000 (8%) . թուրքեր – 90000 (20%)

Այս հողերը գրավեցին բոլշևիկները, որոնք այդ հողերը փոխանցեցին Ադրբեջանական ԽՍՀ-ին։ Խորհրդային իշխանության տարիներին և դրանից հետո այս հողերում իրականացվել են էթնիկ զտnւմներ։ Այսպիսով, 2020 թվականի դրությամբ այս հողերում արդեն ապրում էր 650 000 մարդ, որից թուրքեր – 500000 (67%) Հայեր՝ 150000 (33%)։

Եվ չնայած սրան, 30 տարվա քարոզչության արդյունքում ադրբեջանցիներին հաջողվեց համոզել ողջ աշխարհին, որ իրենք ունեն «1 միլիոն փախստականներ» նշված տարածքներից, և որ դրանք Ադրբեջանի անվիճելի տարածքներն են, «իսկ մեր դիվանագիտությունը դա չկարողացավ անել , կամ ինչ-որ կերպ հակազդել դրան:

Արևմտյան Հայաստանը Ադրբեջանական գորժողություններին հակազդում է իրավաբանական եղանակով։ Այն զեղծարարաությունները որն այժմ իրեն թույլ է տալիս այդ երկիրը, ուսումնասիրում է Մարդու իրավունքների Եվրոպական դատարանում և շուտով կստանա իր հստակ արձագանքը։