Մեր պապենական արմատների, թշնամու կողմից  յուրացված երկրային դրախտի՝ Արևմտյան Հայաստանի հանդեպ սերն ու կիրքը պետք է տիրի  մեր սրտերին որպես հույսի լույս։

Ինձ թվում է  եկել է ժամանակը, որ դրսից մեր ազատագրմանը լուծում գտնելու և հետդարձի ճանապարհը գծելու համար պետք է համախմբվենք։

Թող ոչ ոք չմտածի, որ Թուրքիայի կողմից ցեղասպանության ճանաչումից հետո մեր պայքարը լինելու է փոխհատուցում պահանջելը և թուրքերին թրքությունից զրկելը։

Մենք գիտենք, որ բարոյական վերքերը չեն կարող ջնջվել խոստումներով, ոսկով ու արծաթով։ Հակառակ դեպքում դա կլինի անբարոյականություն մեր կողմից և դավաճանություն մեր նահատակների հիշատակին։ Ես ուզում եմ, որ մենք մաքրենք մեր մարտական ​​ոգին և թեթևացնենք մեր հիշողության մեջ առկա ցանկացած վերք:

Եթե ​​մենք ուզում ենք առաջ շարժվել «ԿՈՐԱԾ ԹՌՉՈՒՆՆԵՐԻ ԾԱՌԸ» գտնելու մեր որոնումներում և ևս հարյուր յոթ տարի  չհետևել անտարբերության անորսալի ծիածանին՝ ինչպես արել ենք մինչ այժմ, մենք պետք է վստահենք միմյանց:

Դա անելու համար մենք պետք է համապատասխան պատրաստվածություն ունենանք, մանրակրկիտ իմանանք համերաշխության, եղբայրության, հավատարմության, թափանցիկության, փոխըմբռնման, խոնարհության և ազնվության հիմնարար սկզբունքները, որոնք պետք է կազմեն մեր գործողությունների  և սովորությունների մի մասը: Մեզ մնում է գտնել մեր յուրացված Հայաստանը։

Բայց նախ մենք պետք է բացենք մեր շատ եղբայրների արգելափակված մտքերը և փրկենք ներսում մոլորված ոչխարներին:

Ինչ-որ մեկի հետ կիսվել չի նշանակում չափն անցնել․․․Ռայմոնդ Բերբերյան

24 հոկտեմբերի, 2022 թ