Բաքուն նախկին հայկական քաղաք է, որը կոչվում էր Բակուրակերտ։ Ութսուն տարի առաջ Բաքվի միայն յուրաքանչյուր հինգերորդ բնակիչն էր ադրբեջանցի։ Մինչեւ 20-րդ դարի կեսերը քրիստոնյաները կազմում էին Բաքվի բնակչության մեծամասնությունը։ Քչերը գիտեն, բայց Ադրբեջանի ներկայիս մայրաքաղաքը երբեք ադրբեջանական քաղաք չի եղել։

Քաղաքը կրում է հայոց Բակուր թագավորի անունը, ով կառավարել է Մեծ Հայքը 160-164 թվականներին։ Բաքուն Հայաստանի հնագույն պատմական քաղաքն է, որը կոչվում էր Բակուկերտ։

Բակուրակերտը քաղաք է Հայաստանի Վասպուրական պատմական նահանգի Մարանդի շրջանում, Ուրմիա լճից հյուսիս-արևելք։

Ըստ մի շարք միջազգային գիտնականների՝ Բակուրակերտը կառուցել է Մեծ Հայքի թագավոր Տրդատ Ա-ն՝ ի պատիվ իր եղբոր՝ Բակուր I-ի։

Բակուրակերտ քաղաքը կոչվել է Հայաստանի թագավոր Բակուր I-ի անունով։

161 թվականին պարթևների հետ պատերազմում կրած պարտությունից հետո հայոց թագավոր Սոխմոսը փախել է Հռոմ, որտեղ դարձել է սենատոր։ Հայոց գահին նստեց Բակուր I-ը, որին թագադրել էր Մեծ Հայքի պարթև թագավոր Վոլոգես III-ը։

Սոխեմոսն ամեն ինչ արեց՝ Հռոմը պատերազմի մղելու Հայաստանի դեմ՝ թագավորական գահը վերականգնելու համար։ Պատերազմը կործանարար եղավ Հայաստանի համար, և նրա մայրաքաղաք Արտաշատն ավերվեց։

Բակուրը գահին մնաց մինչև 163 թվականը, երբ գերվեց հռոմեացիների կողմից և եղբոր՝ Միհրդատի հետ տարվեց Հռոմ, որտեղ պաշտոնապես պահպանեց «Հայոց թագավոր» տիտղոսը մինչև կյանքի վերջ։

Սկզբում այն ​​փոքր գյուղ էր և այդպես մնաց մինչև 19-րդ դարի սկզբը մինչև  Ռուսաստանի հետ  միանալը։ Ռուսաստանի կազմի մեջ մտնելու ժամանակ այստեղ ապրում էր ընդամենը 2000 մարդ։ Քաղաքի բուռն  շինարարությունը սկսվել է 19-րդ դարի կեսերին։ Քաղաքը կառուցել և զարգացրել են բացառապես երկու ազգեր՝ ռուսները և հայերը։


Իրենք՝ ադրբեջանցիները, որոնք այն ժամանակ հայտնի էին որպես «կովկասյան թաթարներ», սև աշխատուժ էին, որը գործնականում չէր մասնակցում քաղաքի ճարտարապետական ​​տեսքի ստեղծմանը, նավթարդյունաբերության զարգացմանը, մշակութային և կրթական կյանքին։ 

20-րդ դարի սկզբին անցկացված թագավորական մարդահամարի համաձայն՝ քաղաքի բնակչության կրոնական կազմը հետևյալն էր՝ քրիստոնյաներ՝ 60,1%, մահմեդականներ՝ 35,4%, հրեաներ՝ 4,5%։ Ըստ ազգության՝ ռուսներ-35,5%, ադրբեջանցիներ-21,4%, հայեր-20,1%. 

1918 թվականին թուրքական զորքերը գրավեցին քաղաքը և ստեղծեցին առաջին ադրբեջանական պետությունը՝ մայրաքաղաք Բաքվում։

Այս ներխուժմանը հաջորդեց 30.000 հայերի և 10.000 ռուսների ցեղասպանությունը։ 1921 թվականին տեղի ունեցավ նորաստեղծ Ադրբեջանի խորհրդայնացումը՝ Բաքու մայրաքաղաքով։ Սակայն Բաքվում դեռևս գերակշռում էր քրիստոնյա բնակչությունը։

Միայն Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, պատմության մեջ առաջին անգամ, մահմեդականների թիվը գերազանցեց քրիստոնյաներին: Սկսվեց քրիստոնյա բնակչության՝ հիմնականում հայերի, արտաքսման գործընթացը։ Ամեն ինչ կարճվեց ավարտվեց 1990 թվականի հունվարին, երբ ջարդերի ու կոտորածների ժամանակ հետևանքով վերջին 200.000 հայերը լքեցին քաղաքը։ 1990 թվականի հունվարի 20-ին խորհրդային զորքերը մտան քաղաք, սակայն քաղաքում այլեւս հայ չկար, իսկ ռուսների թիվը 7 անգամ պակասեց։



1991 թվականին անկախություն ձեռք բերելուց հետո Բաքվի իրական պատմության բոլոր հղումները ջնջվեցին։ Միայն արևելյան քրիստոնեական ճարտարապետությունն է  հիշեցնում քրիստոնեական այս քաղաքի հնագույն փառքը, որը կրել է հին Հայաստանի թագավոր Բակուր Առաջինի անունը։

Ցավոք սրտի, կովկասյան բարբարոսները ոչնչացրեցին այն ամենը, ինչ կարող էին, որպեսզի, հայերից, ռուսներից, հրեաներից և այլ ազգերից ոչինչ չմնա»:

 VII դարով թվագրվող Անանիա Շիրակացու աշխարհացույցի մեջ Բագավանը  հիշատակվում է որպես Մեծ Հայքի Փայտակարան նահանգի քաղաքներից մեկը։ Նույն աղբյուրում նշվում են տարածաշրջանում արդյունահանվող օգտակար հանածոներ՝ երկաթ, ածուխ, նավթ, սալակ, ջիխք, կոքս, ծխագույն որձաքար, մկնդեղ, աղեր և տաք հանքային աղբյուրներ։ Մովսես Խորենացին 5-րդ դարում հայտնում է, որ պարսից Արդաշիր թագավորը մ.թ. III դարում հրամայել է, որ Բագավանում անմար այրվի Որմուզդի անմար կրակը։ Բագավան գավառը հիշատակվում է նաև 8-րդ դարում՝ Վարպետ Ղևոնդի «Խալիֆաների պատմության» մեջ, հայ քահանաների բնաջնջման մասին։ Նույն պատմությունը 13-րդ դարում պատմում է պատմիչ Կիրակոս Գանձակեցին, ով պնդում է, որ «այսօր էլ այնտեղ տեսանելի են նրանց արյան սեւացած հետքերը»։