Պատմաբան Ումիթ Քուրթը իր՝ «Այնթափի հայերը, ցեղասպանության տնտեսությունը օսմանյան նահանգում» վերնագրով գրքի վերաբերյալ գրում է․ «Այնթափի իմ ծագումը խորապես կապված է իմ  հարազատների պատմությունների հետ, որոնք եկել էին Կիլիկիայից՝ իրենց հետ բերելով իրենց հարուստ մշակույթը, հայրենասիրությունը և պատմությունը»։

Հեղինակը սկսում է Այնթափի հայ համայնքի պատմության համառոտ նախապատմությամբ։ Այնթափում տնտեսական կյանքի հարստացումը նպաստել է հայ բնակչության աճին։ 19-րդ դարում Այնթափի հայերը տնտեսական և առևտրային գործունեությամբ արդեն առաջ էին մուսուլման-թուրքական համայնքից։ Արհեստագործական բիզնեսի մեծ մասը վերահսկվում էր հայերի կողմից։

Այնթափում հայ միջին խավի աճը թուրքերի կողմից դիտվում էր որպես սպառնալիք։

Այս գործոնը վճռորոշ դեր խաղաց ցեղասպանության ձևավորման և հայկական ունեցվածքի բռնագրավման գործում: Քուրթի գիրքը ընդգծում է, թե ինչպես են բռնագրավումը, լուծարումը և թալանը տարածված եղել ողջ տարածաշրջանում Ցեղասպանության ժամանակ: Օգտագործելով հայկական, թուրքական և արևմտյան աղբյուրները, նա կոնկրետ վերլուծում և փաստագրում է Այնթափի հայկական շարժական և անշարժ գույքի լուծարումը։ Նա պնդում է, որ «հայկական մայրաքաղաքի» փոխանցումը եղել է Հայերի դեմ իրականացված ցեղասպանության տնտեսական հիմքը։ 1915 թվականի մայիսին Օսմանյան կայսրությունը սահմանեց մի շարք օրենքներ և կանոնակարգեր, ինչպիսիք են «Լքված գույքի մասին օրենքները»՝ նպատակ ունենալով բռնագրավել հայկական ունեցվածքը: Հետագայում մահմեդական գաղթականներ և ցեղեր բնակեցվեցին հայկական գյուղերում, այդ թվում՝ Այնթափում: