Մի քանի ամիս է, ինչ ես ինձ հոգեհարազատ հարցի առաջ եմ կանգնել. 

Ավելին, քան կարելի է մտածել։ Բայց ո՞վ է այս մարդը, ով պրոֆեսոր է ձևանում և համարձակվում է հայտնել իր միտքը, և ի՞նչ իրավունքներով առանց մեզ՝ հոտը առաջնորդողներիս հետ խորհրդակցելու: 

Եթե ​​նույնիսկ ինձ չեն հասկանում, ես կապված եմ «հային» իմ արյան իրավունքով, անգամ   եթե իմ շատ անձնականը իր մեջ չի ներառում նրանց, ովքեր պահում են այդ թելը։

Սկսենք մի տարրական նախադրյալից՝ յուրաքանչյուր ոք, ով իր կարծիքն է հայտնում այն մասին, ինչը մեզ է պատկանում, ճիշտ են, և պետք է հարգել նրանց տեսակետը, անկախ նրանից՝ դա սխալ է, թե ոչ։ Սրա մասին արժե մտածել և խորհել այն օրը, երբ բոլորս կհավաքվենք կլոր սեղանի շուրջ՝ լավերնը ու վատերը,  հրեշտակները և սատանաները։ Ես, դու եվ նա  մեր կարծիքը կթողնենք բոլորի հայեցողությանը, բայց ոչ ոք չի տիրապետի ճշմարտությունը, քանի որ եթե այն լիներ, մեր ճակատագիրը վճռված կլիներ։

Ապացուցված է, որ մեր միջև կնքված դաշինքը, որի մասին այսքան խոսվել ու շեշտվել է ,  չի աշխատում։ Մեր խորը գաղափարները, որոնք զերծ չեն դիմակավորված ֆանատիզմից, չեն համընկնում։ Մեր անհատական ​​մտածելակերպն անհամատեղելի է. Հայն ամեն ինչ գիտի, նա ամեն ինչ իմանալով է ծնվել։

Եկեք ազնիվ լինենք եվ  ձեռքը սրտին դնելով  ինքներս մեզ հարց տանք, թե ինչու է Թուրքիան այն իրավիճակում, որում գտնվում է, և ո՞վ է պատասխանատու դրա համար։ Ինչո՞ւ է Ադրբեջանը մեզ հետ մուկն ու կատու խաղում… Նրա հաջողության գաղտնիքն այն է, թե ինչպես է նա մոտենում իր միջազգային քաղաքականությանը՝ իր շահերին զուգահեռ, մինչ մենք, փոխզիջումներից ու բանահյուսությունից դրդված, շարունակում ենք պնդել, որ մարդասպանը խոստովանել է  իր հանցանքը։

Անցել է հարյուր ութ տարի, և մենք քաղաքականապես ոչ մի բանի չենք հասել` ոչ մի բանի…

 Մենք նույնիսկ չկարողացանք թունելի վերջում լույս տեսնել: Իսկ հիմա մենք գայլերի պես ոռնում ենք, որովհետև գայլերը հարձակվում են մեզ վրա բոլոր կողմերից։

Ոմանք նայում են Թել Ավիվին և կորցնում խոսելու ունակությունը։  Այդ մարդիկ հազարամյակներ շարունակ գիտելիքներ են ձեռք բերել և կատարելագործվել քաղաքականության մեջ. վերջապես դա նրանց տրված էր … 

Սխալ չհասկանաք, Իսրայելը մեզ չի սիրում կամ ատում, մենք ուղղակի անտարբեր ենք։ Նա բացահայտ ցույց տվեց մեզ, թե ինչ է մտածում մեր մասին՝ ուղարկելով իր անօդաչու թռչող սարքերն ու ռազմական խորհուրդները Բաքու՝ Արցախի հետ դիմակայության ժամանակ, որի արդյունքում մենք կորցրեցինք   մարդկային կյանքեր ու  հույսեր։

Իրականում, չնայած մեր ցավին, մենք նրանց կշտամբելու բան չունենք, ընդհակառակը, նրանք մեզ սովորեցրին, դաս տվեցին, որ ազգերի միջև ոչ մի բարեկամություն եվ փոխզիջում չկա, երբ գերակայում են շահերը։

Մեզնից եվ սա ցավով ու հարգանքով եմ ասում, այսօր ոչ ոք, որքան գիտեմ, ապագային չի նայում, կարծես այնտեղ մարդակերը նստած սպասում է մեզ։ Մենք անտեսում ենք մեր մոտալուտ մահը անհայտության մեջ, երբ մենք պետք է կշռադատենք բոլոր եզրակացությունները, բոլոր պատճառաբանություններն ու կարծիքները ճշմարտության որոնման համար:

Ինձ թվում է, որ ավելի հեռուն գնալուց առաջ անհրաժեշտ է քննել խիղճը։

Բացվում է հնարավորություն, թերևս միակն իր տեսակի մեջ այսքան տարիների կարոտախտի մեջ. մի հույս, որն արդեն ծագել է , և որը ոչ ոք ըստ արժանվույն չի ընդունում:

Հայ լինել չի նշանակում Սուրբ Ծնունդին եկեղեցի գնալ կամ մատաղին հանդիպել,  ձու,  բաստուրմա ուտել, երեխաներին ուղարկել հայերեն սովորելու, իսկ վաղը ուրիշ օր է լինելու…

Ոմանք ընդդիմանում են Ռուսաստանին, քանի որ այն ասոցացնում են խորհրդային ժամանակաշրջանի հետ և քանի  որ նա այնտեղ չէր, երբ դա անհրաժեշտ էր: Ոմանք կարծում են, որ լուծումը կգա ԱՄՆ-ից, մյուսները հավատում են Ֆրանսիային, իսկ կան այնպիսիք, ովքեր կարծում են, որ Թուրքիային գրկելով՝  կհանգստացնեն մեկ այլ գազանի։

Ես  օրինակ  այլ կերպ եմ մտածում։ Ես կարծում եմ, որ մենք կարող ենք օգտագործել Իրանի Իսլամական Հանրապետությունը որպես Արևելյան Հայաստանի դաշնակից. նա, ինչպես ոչ ոք, գիտի, թե ինչպես հանդարտեցնել ջուրը:

Ձգտել Թուրքիայի հետ լավ հարաբերությունների, իմ կարծիքով, նշանակում է նրան կապիտուլյացիա առաջարկել։ Նաև չմոռանանք, որ թուրքերը հիմար չեն, նրանք արդեն աշխատում են այս գաղափարի վրա, բարի դեմք ցույց տալով։ Հայաստանի գրավումը ներառված է նրանց ծրագրերի մեջ. նրանք պարզապես սպասում են հարմար պահի՝ հարվածելու համար։

Ես զարմացած եմ, որ իմ եղբայրներից շատերը պատրանքի մեջ են, որ Թուրքիան հարգելու է Հայաստանի ինքնորոշումը։ Իսկապե՞ս չեն հասկանում, որ հենց իրենք են հրահրում Ադրբեջանին։

Եթե ​​Արեւմուտքը հայացքը չդներ Թուրքիայի վրա, գայլն արդեն կուլ կտար գառին։ Եվ հետո գնա և լաց եղիր Ֆրանսիայում և Ռուսաստանում, որ  ես հիասթափված եմ։ Եվ ես մտածեցի…Ձմեռ պապը գոյություն ունի…

 Ես հիշում եմ քարավանների պատմությունը, որոնց թուրք զինվորները տանում էին դեպի բնաջնջում.կանայք աչքերը բարձրացնում էին դեպի երկինք և կանչում.

Աստված, որտե՞ղ ես:

Արցախը  նախուտեստ է Հայաստանը գրավելուց առաջ . 

Անձամբ ես կարծում եմ, որ լուծումը ոչ մեկն է ոչ մյուսը ։ <<Ճշմարտությունը>> գործում է Արևմտյան Հայաստանի Հանրապետության վրա խաղադրույք անողների ձեռքերում և մտքերում, որտեղից մենք բոլորս կամ շատերս ենք գալիս. մեր պապենական հողը Հայաստանն է, որն իր մեջ ներառում է այն ամենը` ինչ եղել է , և այն, ինչ մնում է անցյալից:

Եթե ​​հաղթենք մարտավարությունը, կփոխենք պատմությունը՝ մեր օգտին օրենքներով ու իրավունքներով։

Որքան շուտ աջակցենք այս հույսին, այնքան շուտ կկարողանանք բացել մեր ճակատագրի դռները։

Ռայմոնդ Ռուպենի Բերբերյան

Արեւմտյան Հայաստանը Մենք բոլորս ենք