Եթե Արևելյան Հայաստանի Հանրապետությունը լավ հարաբերություններ հաստատի թուրք բնակչության հետ առանց այն բանի, որ Թուրքիան գլուխը կախի, ճանաչի հայերի դեմ իրագործված ցեղասպանությունը կամ ներողություն խնդրի ողջ աշխարհի դատարաններում, դա կանարգի սպանվածների հիշատակը։  Ավելի քան 1,5 միլիոն սպանված հայերի հոգիները անիծելու են իրենց ժառանգներին՝ իրենց հաշվի չառնելու համար, իսկ մեր կողմից դա լինելու է կապիտուլյացիա՝ արժանապատվության կորստով, որը ցավ է պատճառելու բոլորիս։ Ավելին, ես նույնիսկ կասեի, որ Հայաստանի և Թուրքիայի միջև հարաբերություններն ավելի կվատթարանան։

Դա նման է արյունահոսող վերքը թափանցիկ կտորով ծածկելուն: Քաղաքակիրթ աշխարհի ժողովուրդների մեջ կան այնպիսիք, ովքեր չեն պահպանում էթիկայի նորմերը։ Արևմտյան շատ երկրներ, իրենց արտոնյալ օթյակներում նստած , էքստազի մեջ վայելում էին բարբարոս օսմանյան թուրքերի ձեռքով հազարամյա ազգի ոչնչացման Դանթեական Տեսարանը։  Նույնիսկ եթե նրանք բացահայտ ներգրավված չեն եղել իրադարձությունների մեջ, դա նրանց մեղքից  չի ազատում։

«Ձեռքի տակ փրկարար նավակ ունենալ և խեղդվող մարդուն տեսնելիս չփորձել փրկել նրան, դա ոտնձգություն է նրա կյանքի նկատմամբ»: Ինձ համար եվրոպական երկրները պակաս մեղավոր չեն թուրքերի  կողմից իրականացված ցեղասպանության մեջ. նրանք բոլորը, կամ գրեթե բոլորը, պատասխանատու են և հանցակից, նույնիսկ Ազգերի Լիգայի անդամները։ Որքան ժամանակ պետք է մարդկությունը լռի հզորների վայրագությունների առջև: Արդյո՞ք նրանք չեն հասկանում, որ իրենց լռությունը դատապարտում է իրենց։  Ինչու՞ որոշ միջազգային հանցագործներ, ինչպիսիք են Էրդողանը, Ալիևը, Զելենչիկը և այլ «սրբեր», կարող են իրենց ցույց տալ ազնիվ դեմքով։  Նրանք իսկապե՞ս ունեն առանձին Աստված:

Աշխարհն առանց արդարության նման է լռության՝ փոթորկից առաջ, այդպես չէ՞:

Ռայմոնդ Ռուբենի Բերբերյան — Արևմտյան Հայաստանի Հանրապետության Քաղաքացի