Լաքերդան հայկական խոհանոցի հին ու աշխատատար ուտեստներից է, որի պատրաստումը պահանջում է թարմ ձուկ, ճիշտ աղ, մանրակրկիտ մաքրում և համբերություն։ Այն հատկապես կապված է Ստամբուլի հայկական խոհանոցային ավանդույթների հետ։
Կարինե Բ. Սերոփյանը պատմում է, որ լաքերդա պատրաստելու սովորությունը սովորել է հորից։ Նրա համար այն պարզապես սեղանի նախուտեստ չէ, այլ ընտանիքի, մանկության և հոր հիշողության հետ կապված արժեքավոր ժառանգություն։
Ավանդական լաքերդան պատրաստվում է հիմնականում թորիկից կամ պալամուտից։ Ձուկը մաքրվում է, կտրվում հաստ կտորների, պահվում սառցաջրում, ապա աղադրվում և որոշ ժամանակ թողնվում աղաջրի մեջ։ Գործընթացի յուրաքանչյուր փուլ պահանջում է խնամք և ժամանակ։
Հեղինակի համար լաքերդա պատրաստելը դարձել է ոչ միայն խոհարարական ավանդույթի պահպանում, այլև անցած սերունդների հիշողությունը շարունակելու միջոց։ Այն սեղանի շուրջ հավաքվելու, հյուրասիրության և ընտանիքի պատմությունը պահպանելու մշակույթի մի մասն է։