Օտար երկրում ապրող հայ երիտասարդի պատմությունը ցույց է տալիս, թե որքան խորն են ազգային ինքնության մեջ արմատավորված ընտանիքի, տան և ավանդույթների հիշողությունները։
Երիտասարդը պատմում է, որ տարիներ շարունակ արտերկրում ապրելուց հետո մի օր փողոցում զգացել է տոլմայի ծանոթ բույրը։ Այդ հոտը նրան միանգամից վերադարձրել է մանկություն՝ մոր խոհանոց, ընտանեկան սեղան և հայրենի տան ջերմություն։ Բույրի հետքերով նա հասել է մի հայկական ընտանիքի տան և այդ հանդիպումը վերածվել է հարազատության նոր կապի։
Այս պատմությունը ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս, որ հայկական մշակույթը պահպանվում է ոչ միայն պատմության գրքերում, այլև լեզվի, խոհանոցի, ընտանեկան ավանդույթների, երգերի, հավատքի և առօրյա սովորությունների միջոցով։
Հայկական ավանդական խոհանոցը սերունդների միջև կապ ստեղծող կարևոր ժառանգություն է։ Մոր պատրաստած կերակուրը կարող է դառնալ մանկության, տան և հայրենիքի խորհրդանիշ, իսկ մեկ ծանոթ բույր՝ տարիների հեռավորությունը հաղթահարող հիշողություն։
Ժողովուրդը պահպանվում է ոչ միայն իր պատմությամբ ու հողին կապված հիշողությամբ, այլև այն ավանդույթներով, որոնք փոխանցվում են սերնդից սերունդ։ Տոլմայի բույրը այստեղ պարզապես ուտեստի բույր չէ․ այն տան, մոր, մանկության և ազգային ինքնության հիշողությունն է։