Արցախյան ազատամարտի նշանավոր դեմքերից էր «Ազատագրական բանակի» արցախյան ճակատի հրամանատար, «Մարտական խաչ» առաջին աստիճանի շքանշանակիր Վլադիմիր Բալայանը։
1988-ից սկսված ինքնապաշտպանական պայքարի տարիներին Բալայանը կազմակերպեց զինված ջոկատ և իր միջոցներով ձեռք բերեց անհրաժեշտ զենքը։ Առաջին ջոկատը բաղկացած էր յոթ մարտիկից, իսկ հետագայում ձևավորվեց «Ազատագրական բանակի» արցախյան մասնաճյուղը՝ նրա հրամանատարությամբ։
Բալայանի գլխավորած ջոկատը մասնակցեց Շահումյան–Գետաշեն–Բուզլուխ–Մանաշիդ–Մարտակերտ ուղղությունների մարտերին։ Նրա զինվորական կերպարը բնորոշվում էր խիստ կարգապահությամբ, անձնական օրինակով և առաջնագծում մարտիկների կողքին լինելու պատրաստակամությամբ։
Լեոնիդ Ազգալդյանը բարձր էր գնահատում իր մարտական ընկերոջը՝ նշելով, որ Վլադիմիրը «մեծ պայքարի համար է ծնվել»։ Երկու հրամանատարներն էլ զոհվեցին Արցախյան ազատամարտում՝ դառնալով հայոց նորագույն պատմության հերոսական էջերի խորհրդանիշներից։