Խորհրդային իշխանության տարիներին եկեղեցու նկատմամբ իրականացվող սահմանափակումները տարածվեցին նաև Արցախի վրա։ 1920-1930-ական թվականներին բազմաթիվ եկեղեցիներ փակվեցին, իսկ հոգևոր կյանքը ենթարկվեց խիստ վերահսկողության։
Փակված եկեղեցական շինություններից մի մասը օգտագործվեց աշխարհիկ նպատակներով՝ որպես ակումբ, մշակույթի տուն, պահեստ կամ այլ հասարակական տարածք։ «Անաստված» թերթի հրապարակումները վկայում են, որ եկեղեցիների փակման գործընթացն ընդգրկում էր նաև Արցախի բնակավայրերը։
Այս քաղաքականության հետևանքով Արցախի բազմաթիվ եկեղեցիներ զրկվեցին իրենց հոգևոր և համայնքային նշանակությունից։ Միևնույն ժամանակ, եկեղեցական կառույցների պահպանված հետքերը շարունակում են կարևոր վկայություն լինել Արցախի հայկական հոգևոր և մշակութային ժառանգության մասին։