1890-ական թվականները հայ ժողովրդի համար ծանր փորձությունների շրջան էին։ Համիդյան ջարդերը, անապահովությունն ու միջազգային չկատարված խոստումները խոր հիասթափություն էին առաջացրել։ Այս պայմաններում ձևավորվեց համոզումը, որ միայն դիվանագիտական դիմումները բավարար չեն Հայկական հարցը միջազգային օրակարգում պահելու համար։
Այս համատեքստում 1896 թվականի օգոստոսի 14-ին իրականացվեց Պանք Օթոմանի գրավումը։ Օսմանյան կայսրության ֆինանսական կարևորագույն հաստատություններից մեկը կապված էր եվրոպական կապիտալի հետ, ուստի գործողությունը նպատակ ուներ միջազգային հանրության և եվրոպական պետությունների ուշադրությունը կրկին ուղղել Հայկական հարցին։
Պանք Օթոմանի գործողությունը ժամանակի ընթացքում դարձավ ոչ միայն պատմական իրադարձություն, այլև ազգային հիշողության խորհրդանիշ։ Այն ընկալվեց որպես հայ ժողովրդի քաղաքական պահանջատիրության, ինքնապաշտպանության և ազգային արժանապատվության արտահայտություն։
Գործողության ժառանգությունը կապվում է մի շարք արժեքների հետ՝ անձնազոհություն, կազմակերպվածություն, ազգային պատասխանատվություն և քաղաքական հեռատեսություն։ Դրա հիմնական պատգամը ոչ թե գործողության արտաքին ձևն էր, այլ այն գաղափարը, որ ազգային իրավունքների պաշտպանությունը պահանջում է հստակ նպատակ, կազմակերպված աշխատանք և հետևողականություն։
Պանք Օթոմանի դեպքից 130 տարի անց այս պատմական էջը շարունակում է մնալ ազգային հիշողության կարևոր մաս՝ հիշեցնելով, որ անցյալի փորձը կարող է նաև ուղեցույց լինել ներկայի և ապագայի համար։
Գործողությունը դարձավ գաղափար, իսկ գաղափարը՝ սերունդներին փոխանցվող ժառանգություն։