Պուրճ Համուտը լիբանանահայության համար պարզապես թաղամաս չէ․ այն վերապրելու, վերակառուցելու և ինքնությունը պահպանելու պատմություն է։ 1920-ականներին Հայոց ցեղասպանությունից փրկված հայերը հասան Լիբանան և սկսեցին նոր կյանք կառուցել այն տարածքում, որի մեծ մասը ճահճուտ էր։
Աստիճանաբար այստեղ ձևավորվեց հայկական աշխույժ համայնք՝ դպրոցներով, եկեղեցիներով, մշակութային կենտրոններով, արհեստանոցներով ու խանութներով։ Սերունդները ոչ միայն պահպանեցին հայոց լեզուն ու մշակույթը, այլև իրենց աշխատանքով նշանակալի ներդրում ունեցան Լիբանանի տնտեսական և մշակութային կյանքում։
1960-ականներին Պուրճ Համուտն արդեն դարձել էր հայ համայնքի կարևոր կենտրոն։ Այդ տարիների հիշողություններում այն կենդանի փողոցների, հայկական ու լիբանանյան խոհանոցի բույրերի, հարևանների մտերմության և համայնքային կյանքի պատկերն է։
Պուրճ Համուտի պատմությունը, սակայն, միայն անցյալի մասին չէ։ Հայկազյան քոլեջի հրթիռային ընկերակցության գործունեությունը, որի շրջանակում հայ և լիբանանցի ուսանողները ստեղծեցին ու արձակեցին հրթիռներ, դարձավ այդ համայնքի կրթական ու գիտական ներուժի վառ օրինակ։
Ճահճուտից ձևավորված Պուրճ Համուտը դարձավ մի վայր, որտեղ հայերը ոչ միայն գոյատևեցին, այլև ստեղծեցին, կրթվեցին և իրենց ներդրումն ունեցան Լիբանանի կյանքում։