Քեսապն ու Մուսա լեռան, Բեյլանի, Աթիկի և հարակից հայկական բնակավայրերը Առաջին աշխարհամարտից հետո ընդգրկվեցին Ալեքսանդրեթի ինքնավար սանջակի կազմում։ Շրջանի հայությունը մեծ մասամբ բնիկ էր՝ դարերով բնակվելով այս տարածքներում, իսկ միայն փոքրաթիվ խմբեր էին այստեղ հաստատվել Կիլիկիայի հայաթափումից հետո՝ 1921–1922 թվականներին։
Ալեքսանդրեթի սանջակը պահպանեց հատուկ վարչական կարգավիճակ, իսկ 1921 թվականի ֆրանս-թուրքական համաձայնագրով այնտեղ թուրք բնակչությանը տրվեցին մշակութային և լեզվական առանձնաշնորհումներ։ Սակայն Քեսապն ու հարակից հայկական բնակավայրերը շարունակեցին մնալ Կիլիկիայի հայկական պատմական ներկայության կարևոր վկաներ։