Վերջին շրջանում լայն քննարկման առարկա է դարձել մի երգ, որը համարվում է Արևմտյան Հայաստանի մշակութային ժառանգության մաս։ Պարոն Արմենակ Աբրահամեանը՝ Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Խորհրդի նախագահը, իր մեկնաբանությամբ ներկայացրել է այդ երգի խորքային իմաստը՝ բացահայտելով ոչ միայն դրա լեզվաբանական շերտերը, այլև նրա հոգևոր ու մշակութային կապը հայության հետ։
Ըստ պարոն Արմենակ Աբրահամեանի՝ երգը, որի անվանումը հաճախ սխալմամբ օտար ծագում ունեցող է ներկայացվում, իրականում համահունչ է հայկական ավանդույթներին։ Երգի բառերում նշված «դլե յաման»-ը կարող է թարգմանվել որպես «սիրտը տառապում է »՝ խոսելով այն ծանր հոգեվիճակից, որում ապրում է հերոսը։ Սակայն այս ամենը խոսում է ոչ թե տխրության, այլ՝ սիրո, ջերմության, վերապրումի և մշակութային կենսունակության մասին։
Արևմտյան Հայաստանի սարը՝ մասնավորապես Մասիսը, ներկայացվում է ոչ միայն որպես լանդշաֆտային խորհրդանիշ, այլ նաև որպես հոգևոր աղբյուր։ «Մասիսից ջերմություն եկավ» խոսքերով սկսվող մտքերը գալիս են ընդգծելու, որ յուրաքանչյուր հայ՝ անկախ իր բնակության վայրից, կարող է կրել այդ սարի ջերմությունը իր սրտում։
Պարոն Արմենակ Աբրահամեանը շեշտում է, որ այս երգը ոչ միայն երաժշտություն է, այլև ազգապահպանության կոչ։ Եթե երգից հանենք այդ ջերմությունը, այն կդադարի լինել հայեցի և չի կարողանա փոխանցել այն ներքին ուժը, որը անհրաժեշտ է մեր ժողովրդի գոյատևման և վերականգնման համար։
Նա նաև անդրադառնում է արհեստական հայկականության խնդրին՝ ընդգծելով, որ հայ հոգևոր և մշակութային ժառանգությունը չի կարող արհեստական լինել։ «Մենք պետք է վերագտնենք մեր իրական մշակույթը, մեր ցավերը, մեր ուրախությունները և երգերով փոխանցենք դրանք սերունդներին»։
Այս խոսքերը նոր լույսով են ներկայացնում Արևմտյան Հայաստանի մշակութային ժառանգությունը՝ որպես հայկական ինքնության անբաժանելի մաս։ Մենք՝ որպես ազգ, ունենք պատմություն, որը պետք է ապրել, ոչ թե միայն հիշել։ Իսկ այդ հիշողության լավագույն կրողներից մեկը հենց մշակույթն է՝ մեր լեզուն, մեր երգը, մեր սարը։
