Խոսքի ազատության պատմությունը ցույց է տալիս, որ ավտորիտար և տոտալիտար իշխանությունները հաճախ սահմանափակում են այն գաղափարներն ու պատմական նարատիվները, որոնք ընկալում են որպես սպառնալիք իրենց իշխանությանը։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում արգելվել են գրքեր, գրաքննության են ենթարկվել հրապարակումները, իսկ անցանկալի հեղինակների ստեղծագործությունները հեռացվել են գրադարաններից ու գրախանութներից։
Հոդվածում նշվում է, որ ժամանակակից Հայաստանում նույնպես սահմանափակումների խնդիր կա, մասնավորապես՝ պատմական ձևակերպումների և տեղանունների շուրջ։ Հեղինակի պնդմամբ՝ Ադրբեջանին անցանկալի են «Արցախ», «Արարատ», «ցեղասպանություն», «Սարդարապատ» և այլ բառեր ու պատմական հասկացություններ, որոնք ներկայացվում են որպես «ռևանշիստական»։
Հեղինակը պնդում է, որ նման մոտեցումը սահմանափակում է պատմական հիշողության և խոսքի ազատության շրջանակը՝ հատկապես կրթական ու հանրային ոլորտներում։