Արարատը պարզապես աշխարհագրական բարձունք չէ։ Հայ ժողովրդի համար այն հիշողության, ինքնության և հայրենիքի խորհրդանիշ է։ Արարատի յուրաքանչյուր վերելք ֆիզիկական հաղթանակից ավելին է՝ այն վերադարձի, հիշողության պահպանման և ազգային պատկանելիության վերահաստատման խորհուրդ ունի։
Հրաբխի լանջերին քայլելիս պատմությունը դադարում է լինել միայն գրքի էջերում։ Արարատը հայի համար կապվում է Հայկի, Արտավազդի և Նոյյան տապանի մասին դարավոր ավանդությունների հետ՝ դառնալով ազգային հիշողության կենդանի խորհրդանիշ։
Հեղինակի համար Արարատի երկրորդ վերելքը նաև ՀՄԸՄ-ի սկաուտական շարքերում անցկացրած 25 տարիների յուրահատուկ ամփոփումն էր։ Նա ընդգծում է հայկական կրթական և երիտասարդական կառույցների դերը՝ նշելով, որ հենց այդ միջավայրում է ձևավորվում ազգային ոգին և պատասխանատվությունը հաջորդ սերունդների հանդեպ։
«Բարձրացի՛ր, բարձրացո՛ւր» կարգախոսը նրա համար ոչ միայն խոսք է, այլև ապրած համոզմունք։ Արարատ բարձրանալու նպատակը նաև նոր սերունդներին այդ ճանապարհին առաջնորդելն է և նրանց մեջ հայրենիքի նկատմամբ կապն ու պատասխանատվությունը ամրապնդելը։
Արարատից իջնել հնարավոր է, սակայն նրանից հոգեպես բաժանվել՝ ոչ։ Յուրաքանչյուր վերելք դառնում է հիշեցում, որ ազգային հիշողությունը շարունակվում է, իսկ հայրենիքի տեսլականը փոխանցվում է սերնդից սերունդ։