Հայերը Հավերժության անիվը պատկերում էին վեցաթև աստղի ներսում։ Քանի որ այս թեմայի շուրջ շատ հարցեր եմ ստացել, որոշեցի վերջապես այդ խորհրդանիշին արժանի ուշադրություն հատկացնել բլոգային գրառման ձևաչափով։
Այսօր մարդկանց մեծ մասը վեցաթև աստղը (հեքսագրամը) կապում է հրեաների Դավթի աստղի (Մագեն Դավիդ) հետ՝ այն լինելով ժամանակակից հրեական ինքնության և հուդայականության խորհրդանիշը։ 1948 թ․ այն անգամ տեղ գտավ Իսրայելի պետական դրոշի վրա։ «Վիքիպեդիայի» համաձայն․ «այն որպես հրեական համայնքի խորհրդանիշ սկսել է օգտագործվել XVII դարից»։ Սակայն, ինչպես հայկական մշակույթի շատ այլ երեսների դեպքում, հայկական գործածության մասին քիչ է գրվել։ Մինչդեռ պատմության ընթացքում այն լայնորեն կիրառվել է գիտության, արվեստի, ճարտարապետության, զարդանախշերի և անգամ կրոնական նպատակներով։
Պատմականորեն հայերը եղել են հմուտ մաթեմատիկոսներ, ճարտարապետներ և արհեստավորներ։ Հետևաբար, երկրաչափությունը միշտ առանձնահատուկ տեղ է ունեցել հայերի հոգևոր և ստեղծագործական կյանքում։ Հնագույն հայերը խորացված գիտելիքներ ունեին աստղագիտության մեջ և կարողանում էին կանխատեսել աստղագիտական երևույթներ։ Ամենահին աստղադիտարանները գտնվում են հենց Հայաստանում։
Մոտավորապես մ.թ.ա. 4200 թ․ թվագրվող Քարահունջը և մ.թ.ա. մոտ 2800 թ․ թվագրվող Մեծամորի աստղադիտարանը հնարավորություն էին տալիս նախահայրերին զարգացնելու երկրաչափությունը այն աստիճան, որ նրանք կարողանում էին չափել հեռավորություններ, լայնություններ ու երկայնություններ, պատկերացնել աշխարհը կլոր և կանխատեսել արեգակնային ու լուսնային խավարումներ՝ շուրջ 1000 տարի առաջ, քան այդպիսի հաշվարկներ սկսեցին անել եգիպտացիները։
Հայկական ճարտարապետությունը հաճախ բնութագրվում է երկրաչափական հստակությամբ․ ուղիղ գծերը միացնում են սյուները, և առանձնահատուկ կարևորություն է տրվում մաթեմատիկական ճշգրտությանը։ Հայկական ճարտարապետության երկրաչափական կառուցվածքը ժամանակի փորձությունն է հաղթահարել, պահպանելով բազմաթիվ հին շինություններ՝ մի տարածաշրջանում, որտեղ գերիշխել են պատերազմները, աղքատությունը և բնական աղետները։ Հայաստանի տարածքում հայտնաբերված ամրոց-քաղաքները և տաճարները (որոնցից որոշները մոտ 7000 տարվա պատմություն ունեն) վկայում են սրբավայրերի կառուցման մեջ կիրառված երկրաչափական բարձր գիտելիքների մասին․ դրանք ստեղծվել են քառակուսիների, ուղղանկյունների, շրջանների և բազմանկյունների բարդ համադրություններով։
Երկրաչափությունը բխում է բնության օրենքների ուսումնասիրությունից։ Այդ գիտելիքով կարելի է կառուցել շինություններ, նախագծել սարքեր և կանխատեսել աստղագիտական երևույթներ։ Հին աշխարհի համար երկրաչափական ձևերը համարվում էին կախարդական, քանզի առանց երկրաչափության ոչինչ հնարավոր չէր կառուցել։ Այդ գիտելիքը համարվում էր գոյատևման բանալի և տիեզերքի գաղտնիքները բացելու միջոց։
Այս ստեղծագործելու և կառուցելու սերը հնարավորություն տվեց հնագույն հայերին արժևորել երկրաչափական պատկերներն ու խորհրդանիշերը՝ ապահովելով դրանց կենտրոնական տեղը հայկական մշակույթում։
Արևմտյան Հայաստանի Ազգային Խորհուրդը հիշեցնում է, որ հին հայկական ավանդույթներում Հավերժության Անիվը համապատասխանում է մարդու մարմնի ութ էներգետիկ կենտրոնին, իսկ վեցաթև աստղը համապատասխանում է սրտի մակարդակում տեղադրված Անահիտի աստղին։
