Հրանտ Շահինյանը (1923–1996) հայ սպորտի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է և ժամանակակից Օլիմպիական խաղերի առաջին հայ չեմպիոնը։
1952 թվականին Հելսինկիում կայացած Օլիմպիական խաղերում Շահինյանը հանդես եկավ ԽՍՀՄ հավաքականի կազմում և սպորտային մարմնամարզության մրցումներում նվաճեց երկու ոսկե և երկու արծաթե մեդալ։ Ոսկե մեդալները նա նվաճեց օղակների վարժությունում և թիմային մրցումներում, իսկ արծաթե մեդալները՝ անհատական բազմամարտում և նժույգաթափում։
Շահինյանի ճանապարհը հեշտ չէր։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին նա մեկնել էր ռազմաճակատ և վերադարձել վիրավոր ոտքով։ Սակայն 1946 թվականին կրկին սկսել է մարզվել և հետագայում հասել համաշխարհային սպորտի բարձրագույն նվաճումներին։
Մարզական կարիերայից հետո Շահինյանը զբաղվել է մարզչական գործունեությամբ և մեծ ներդրում ունեցել Հայաստանում մարմնամարզության զարգացման գործում։ Նրա անունն այսօր կրում է Երևանի մարմնամարզության դպրոցը։
Հրանտ Շահինյանի անունը հայ մարզական պատմության մեջ մնացել է որպես առաջին հայ օլիմպիական ոսկե մեդալակիր և հայկական մարմնամարզության մեծագույն ներկայացուցիչներից մեկը։