Բագրատ Էսդուգեանի վեպի նոր հատվածում ներկայացվում է Վեհանոյշի կյանքը Սուրբ Փրկիչ ծերանոցում։ Այցը ամուսնու շիրիմին, ծերանոցի բնակիչ կանանց համար կազմակերպված գեղեցկության օրը և Համբարձման տոնի միջոցառումները բացահայտում են մարդկային արժանապատվության, հոգատարության և կարեկցանքի կարևորությունը։ Հեղինակը միաժամանակ անդրադառնում է իշխանության, ենթարկվելու և անհատի ազատության թեմաներին՝ ընդգծելով, որ նույնիսկ կյանքի դժվարին փուլերում մարդը կարող է պահպանել իր ինքնասիրությունն ու արժանապատվությունը։
Վեհանուշն էլ անիշխանական էր ,<<տնազուրկը խնամած պահուն>> պատմվածքում Վեհանուշը գեղարվեստական կերպար էր