Կան երկու հայկական պետություններ․ Գիլերմո Կարամանյան (Մաս երրորդ)

  • by Western Armenia, March 20, 2024 in Կառավարութիւն
57 դիտում

Արգենտինայի Հանրապետութեան մէջ Արեւմտեան Հայաստանի Հանրապետութեան դեսպան Գիլերմո Կարամանեան կը գրէ․

«Այս բոլոր զորավարժութիւնները պատւիրուած էին միջազգային աշխարհաքաղաքական ուժի կողմէն եւ արժանացան հայկական իսթեբլիշմենթի յարգանքին, մինչեւ որ Արցախեան պատերազմի հայրենասէր վետերանները իրենց  տրամաբանական հայրենասիրական արձագանքով հէնց՝ Շուշիից բացայայտեցին մեր դէմ իրականացուող թաքնուած ու չար ծրագիրրը։ 2004-ին անոնք սկսան ստեղծիլ այն պետութիւնը, որը կշարունակեր 1920-ի հայկական պետութիւնը՝ հետեւելով այս կապակցութեամբ հանրային միջազգային իրաւունքին բոլոր սկզբունքներուն։

Միջազգային աշխարհաքաղաքականութեան եւ աշխարհասփիւռ հայկական լրատուամիջոցներու կողմէն քողարկուած հայոց հայրենասիրական այս տքնաջան աշխատանքը ծնեց Արեւմտեան Հայաստանի Հանրապետութիւնը, որը 1920-ի հայկական պետութեան օրինական շարունակութիւնն է, եւ կը ներկայացնէ բոլորին համար բաւարար պետական ​​կարգավիճակ տալու միակ ճանապարհը։ Հայերն աշխարհին , Արևմտյան Հայաստանի Հանրապետութեան եւ սփիւռքին մէջ ողջ ոձժով, որը փրկուած է մեր հայրենասիրական նպատակին համար, մենք կկարողանանք իրական եւ նպաստաւոր այլընտրանքներ մշակիլ՝ վերականգնելու հայկական գաւառներէն իւրաքանչիւրը, որոնք ես մանրամասնեցի վերեւը, եւ որոնք այսօր ժամանակաւորապէս կը իւրացուին Թիւրքիոյ եւ ատրպէյճանին կողմէն, որը մենք՝ ես եւ դուն, պետք է վերադարձնենք» 

Ինչու ներկայիս Հայաստանի Հանրապետութիւնը չի կրնար պահանջիլ  որեւէ տարածք, որը կը կառաւարուի 29.800 քառակուսի կիլոմետրէն դուրս։

Կայ պատմական եւ իրաւական փաստ մը, որու մասին հայերու ճնշող մեծամասնութիւնը 

տեղեակ չէ. ներկայիս Հայաստանի Հանրապետութիւնն իր 29․ 8000 քառակուսի կիլոմետր տարածքաւ դարձած է պատմական Հայաստանէն անկախ եւ տարբերուող երկիր, որու պետութիւնը ճանաչուած է միջազգային հանրային իրաւունքով 1920թ. եւ աշխարհի երեսուն երկրներու կողմէն:

Սա կը նշանակէ, որ 21 Սեպտեմբեր 1991թ.-ին  հայ ազգի բաժանման օրն էր:

Այս իրողութիւնը կրնար այլ ըլլալ, եթէ Խորհրդային Հայաստանի ղեկավարութիւնը 1990 եւ 1991 թուականներուն գործեր հզոր հայրենասիրական գիտակցութեամբ եւ չհամաձայներ աշխարհաքաղաքական ոյժին հետ՝ զիջելու հինաւուրց եւ սուրբ հայկական տարածքին ճնշող մեծամասնութիւնը, ինչը հանգեցուց արհամարհանքի։ Մենք բոլորս՝ չենք  գիտակցէր, որ մենք եղած ենք եւ կանք՝ որպէս նոյն հայ ժողովուրդի ժառանգներ, որմէ անոնք կ՚առանաձնանային  իրենց գործողութիւններով։   

Անոնք միայն 1920-ին պետք է յաւակնէին միջազգայնօրէն ճանաչուած Հայաստան պետութեանը եւ իրենց հռչակեին ատոր իրաւահաջորդները, բայց անոնք որոշեցին բաժանուիլ մեցմէ եւ դառնալ միակ հայն աշխարհին մէջ՝ անհարկի ստեղծելով նոր հայկական պետութիւն եւ ի վնաս մեզի, քանի որ մենք խորթ ենք ատոր»։