Сербская газета: Армяне боролись с турками еще на Косовом поле

  • by Éditeur, 03 апреля, 2015 in История
448 просмотры
Отношение к Османской империи в Сербии примерно такое же, как в Армении. Тем не менее, в последние месяцы сербская пресса почти не освещала тему Геноцида армян. Но недавно одна из ведущих газет страны, «Политика», побеседовала в Ереване с живым воплощением армяно-сербской дружбы Бабкеном Симоняном, известным переводчиком и исследователем Сербии. Приводим интервью, взятое Слободаном Самарджия, с некоторыми сокращениями: «В прошлое смотрят народы, у которых прошлое есть. Те, у кого его нет, смотрят только в будущее. Потому что в будущее можно взглянуть только на основе прошлого», - заявил несколько дней назад президент Армении Серж Саргсян по случаю приближающейся 100-летней годовщины Геноцида армян. В Ереване мы побеседовали с известным поэтом и переводчиком Бабкеном Симоняном. Нас, прежде всего, интересовало, что объединяет два наших народа, и как мы можем помочь друг другу в эти сложные времена. «По-моему, сербы гораздо ближе армянам, чем русским. Именно из-за исторической трагедии», - заявил Симонян, имея в виду Геноцид армян и войну в Югославии 90-ых. «Я много писал о косовской теме, считая, что Косово никогда не было албанским, а всегда было сербским. Так же, как Нагорный Карабах отняли от Армении, Косово отняли от Сербии, которой я посвятил свою жизнь». Что Сербия и Армения могут предложить друг другу? У армян есть уникальный опыт – Армения шесть веков не имела государственности. Мы знаем, что такое турецкий ятаган, и жили ощущением собственной идентичности и исторической памяти. Мы хотим обратить внимание сербов на то, что Геноцид забывать никогда нельзя, и никогда нельзя забывать, что Косово – сербская земля. Эти мысли должны жить в сердцах людей. Когда-нибудь Косово снова станет сербским. Верьте в это. У нас есть опыт такой веры. Но у вас есть большой недостаток – нет согласия. Вы – хорошие ученые, интеллектуалы, писатели, хозяйственники, вы миролюбивый и добродушный народ, но у вас не получается сказать «Друг, ты прав». А Сербию может спасти только согласие. Как Сербия примет участие в почтении памяти Геноцида армян? Насколько я знаю, на мероприятия приедут сербские депутаты. Насколько я знаю, приглашение послано и президенту Томиславу Николичу. В целом, насколько я знаю, приглашения уже приняли лидеры около 30 стран. В то же время Турция, которая  совершила Геноцид, отмечает годовщину битвы при Галлиполи (25 Апреля 1915 – 9 Января 1916). Как Вы объясните такое решение? Битва при Галлиполи началась в марте, а не апреле, и ясно, что Турция хочет принизить значение Геноцида армян. Интересно, что и нашего президента пригласили в Турцию, но он очень ясно ответил, что не поедет на празднования годовщины битвы, которая была в марте, так же как и армяне не будут отмечать годовщину Геноцида в мае вместо апреля. Что бы Вы хотели добавить в завершение? Сербы и армяне должны больше сотрудничать. Нужно создать и военный союз. Армяне боролись против турок и на Косовом поле в 1389 году. Когда они поняли, что, как турецкие подданные, должны будут воевать против сербов, они оставили османскую армию и перешли к сербам. У городка Сокобанья в знак дружбы наши два народа воздвигли монастырь архангелов Михаила и Гавриила, который в народе прозван «Ерменчич». Это – знак армяно-сербской дружбы со времен битвы на Косовом поле. Сейчас я работаю над большой книгой об армянах, живших в Сербии – не только о тех, кто переселился сюда после Геноцида, но и о тех, кто живет тут с 14 века. Простой пример: когда Святой Савва (из княжеского рода Неманьичей, позже – архиепископ. Один из самых почитаемых в Сербии святых – ред.)  впервые посетил Киликийскую Армению, его поразили армянские церкви и монастыри, и он призвал в Сербию армянских архитекторов и строителей, на создание монастырей и церквей. Отсюда – влияние армянской архитектуры.   http://news.am/rus/news/259899.html Սերբիայում Օսմանյան կայսրության հանդեպ վերաբերմունքը գրեթե նույնն է, ինչ Հայաստանում: Չնայած դրան, վերջին ամիսներին սերբական մամուլը գրեթե չի լուսաբանել Հայոց ցեղասպանության թեման: Բայց վերջերս երկրի առաջատար թերթերից Politica-ն Երեւանում զրուցել է հայ-սերբական բարեկամության կենդանի մարմնացում հանդիսացող Բաբկեն Սիմոնյանի հետ (Սերբիայում հայտնի թարգմանիչ եւ հետազոտող): Ներկայացնում ենք Սլոբոդան Ամարջիայի հարցազրույցը՝ որոշ կրճատումներով. «Անցյալին նայում են ժողովուրդներ, որոնք անցյալ ունեն: Նրանք, ովքեր այն չունեն, միայն ապագային են նայում: Ապագային կարելի է հայացք նետել միայն անցյալի հիման վրա»,- մի քանի օր առաջ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի առիթով հայտարարեց Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանը: Երեւանում մենք զրուցեցինք հայտնի բանաստեղծ եւ թարգմանիչ Բաբկեն Սիմոնյանի հետ: Առաջին հերթին մեզ հետաքրքրում էր, թե ինչն է միավորում երկու ժողովուրդներին եւ ինչպես կարող ենք այս դժվարին ժամանակներում օգնել միմյանց: «Իմ կարծիքով՝ սերբերը հայերին ավելի մոտ են, քան ռուսներին: Հենց պատմական ողբերգության պատճառով»,- հայտարարեց Սիմոնյանը՝ նկատի ունենալով Հայոց ցեղասպանությունն ու 1990-ականներին Հարավսլավիայում պատերազմը: Սերբիան ու Հայաստանն ի՞նչ կարող են միմյանց առաջարկել: Հայերը եզակի փորձ ունեն. Հայաստանը վեց դար շարունակ պետականություն չի ունեցել: Մենք ֆիտենք, թե ինչ է թուրքական յաթաղանը, եւ ապրել ենք սեփական ինքնության զգացողությամբ եւ պատմական հիշողությամբ: Ցանկանում ենք սերբերի ուշադրությունը հրավիրել այն հանգամանքի վրա, որ երբեք չի կարելի մոռանալ Ցեղասպանությունը, եւ երբեք չի կարելի մոռանալ, որ Կոսովոն սերբական հող է: Ինչ-որ ժամանակ Կոսովոն կրկին սերբական կդառնա: Հավատացե՛ք դրան: Մենք նման հավատի փորձ ունենք: Բայց դուք մեծ թերություն ունեք. համաձայնություն չկա: Դուք լավ գիտնականներ եք, մտավորականներ, խաղաղասեր եւ բարեսիրտ ժողովուրդ եք, բայց ձեզ մոտ չի ստացվում ասել՝ «Եղբայր, դու ճիշտ ես»: Իսկ Սերբիային միայն դա կարող է փրկել: Սերբիան ինչպե՞ս է մասնակցելու Հայոց ցեղասպանության հիշատակը հարգելուն: Որքան գիտեմ՝ հիշատակի միջոցառումներին սերբ պատգամավորներ են մասնակցելու: Որքանով տեղյակ եմ՝ հրավեր է ուղարկվել նաեւ նախագահ Տոմիսլավ Նիկոլիչին: Ընդհանուր առմամբ, որքան գիտեմ, հրավերն արդեն աշխարհի 30 երկրների առաջնորդներ են ընդունել: Միաժամանակ Թուրքիան, որն իրագործել է Ցեղասպանությունը, նշում է Գալիպոլիի ճակատամարտի 100-ամյակը: Ինչպե՞ս կբացատրեք այդ որոշումը: Գալիպոլիի ճակատամարտը սկսվել է մարտին, ոչ թե ապրիլին, եւ պարզ է, որ Թուրքիան ցանկանում է նսեմացնել Հայոց ցեղասպանության նշանակությունը: Հետաքրքիր է, որ մեր նախագահին էլ են Թուրքիա հրավիրել, բայց նա շատ հստակ պատասխանեց, որ չի մասնակցի ճակատամարտի տոնակատարությանը, որը մարտին է տեղի ունեցել, ինչպես եւ հայերը Ցեղասպանության տարելիցն ապրիլի փոխարեն մայիսին չեն նշի: Եվ վերջում ի՞նչ կցանկանայիք հավելել: Սերբերն ու հայերը պետք է ավելի շատ համագործակցեն: Հարկավոր է նաեւ ռազմական դաշինք ստեղծել: Հայերը թուրքերի դեմ պայքարել են նաեւ 1389 թվականին Կոսովոյի ճակատամարտում: Երբ նրանք հասկացան, որ իրենք, որպես թուրքահպատակներ, պետք է պատերազմեն սերբերի դեմ, լքեցին օսմանյան բանակն ու անցան սերբերի կողմը: Ներկայում ես աշխատում եմ Սերբիայում բնակված հայերի մասին մի մեծ գրքի ուղղությամբ. ոչ միայն նրանց, ովքեր այստեղ են հաստատվել Հայոց ցեղասպանությունից հետո, այլ նրանց, որոնք այստեղ ապրել են 14-րդ դարից: Մի պարզ օրինակ. երբ Սուրբ Սավան (Նեմանյիչի իշխանական տոհմից, հետո՝ արքեպիսկոպոս - խմբ.) առաջին անգամ այցելել է Կիլիկիան Հայաստան, նրան ապշեցրել են հայկական եկեղեցիներն ու վանքերը, եւ նա Սերբիա է կանչել հայ ճարտարապետների եւ շինարարների՝ եկեղեցիներ կառուցելու: Այստեղից էլ հայկական ճարտարապետության ազդեցությունը Սերբիայում: http://news.am/arm/news/259899.html