Готов ли Эрдоган встретиться с Асадом?

  • by Éditeur, 27 февраля, 2018 in Мировая Политика
297 просмотры
Анкара перед выбором: налево, направо, прямо или дать задний ход Было время, когда Эрдоган и Асад обнимались Сегодня сирийская политическая и военная мозаика представляет собой сложную картину. Ее выкладывают разные внутренние и внешние мастера. Археологи способны по отдельным найденным фрагментам реконструировать полную картину и провести ее историческую идентификацию. В большой политике, особенно на Ближнем Востоке в целом и в Сирии в частности, осуществить такой анализ не представляется возможным. Часто бывает, что какой-либо фрагмент мозаики на самом деле является всего лишь «разорванным сюжетом». Действительно, где, например, сегодня в Сирии проходит главный фронт — в Африне, где Турция проводит военную операцию «Оливковая ветвь» против сирийских курдов, или в регионе Восточная Гута, где российские ВКС атакуют радикальных исламистов и где боевики пяти незаконных вооруженных формирований, в том числе «Джейш Аль-Ислам», «Джабхат Ан-Нусра» и «Ахрар аш-Шам» (организации, деятельность которых запрещена в РФ) объявили о создании единого центра? Как пишет в этой связи германское издание Die Welt, «в войну втягиваются всё новые стороны, становится уже непонятно, где проходит линия фронта, а опасность того, что конфликт перерастет в крупную войну в регионе, растет не по дням, а по часам». Такая ситуация приводит к очевидному смещению координат внутри существующих альянсов, в том числе союза России, Турции и Ирана. Москва и Тегеран поддерживают Дамаск. Анкара выступает с противоречивыми заявлениями. Будучи одновременно участником астанинского процесса, она сохраняет членство в возглавляемой США международной коалиции по борьбе с ИГИЛ (организация, деятельность которой запрещена в РФ). Поэтому многие западные эксперты прогнозировали, что Турция будет вести в Сирии многоходовую комбинацию. По их мнению, начав операцию «Оливковая ветвь», Анкара должна была вместе с Вашингтоном разыграть там курдскую карту таким образом, чтобы «поставить там под сомнение непреложное военное главенство России и Ирана». В то же время подобная операция была бы невозможной без получения официального согласия со стороны России и Ирана и, возможно, негласного со стороны Сирии. Не случайно Турция перед началом операции письменно уведомила посольство Сирии в Анкаре. Возникающий таким образом сценарий предусматривал выход турецких властей на Дамаск. «Здравомыслящие люди с самого начала не уставали повторять, что Анкаре любые действия в Сирии необходимо предпринимать с ведома Дамаска, — пишет в этой связи одно турецкое издание. — Это была самая рациональная политика в регионе. При такой политике курды региона не попали бы в руки американцев, обрели бы автономию, на которую Асад и так согласен, и это гарантировало бы безопасность границ, за которые Турция так боится». Но по всем признакам президент Турции Реджеп Тайип Эрдоган рассчитывал договориться с США по курдам, что могло бы изменить ход сирийской войны в целом. Однако не сидел сложа руки и Дамаск, который тоже вел переговоры с курдами, вплоть до договоренности о вступлении сирийских правительственных сил в Африн. Начал выстраивать структуры предполагаемого курдского государства на востоке Евфрата и Вашингтон, что вынудило Анкару заявить о намерении продвигать свои войска до Манбиджа, где находятся американцы. Турция была готова даже взять этот регион Сирии под совместное с США управление. Но итоги миссии в Анкару государственного секретаря США Рекса Тиллерсона показали, что Вашингтону контроль над частью территории Сирии необходим для иных целей: получить плацдарм для действий против Ирана. Так стал обозначаться ход событий, который ведет к тому, что Эрдоган получает возможность при посредничестве Москвы и Тегерана начать координацию действий с Дамаском в целях срыва американского проекта. Теперь, как сообщает Bloomberg, Турция заявила, что готова на фоне угрозы прямого столкновения с Сирией в Африне и с американцами в Манбидже к переговорам с Дамаском. Правда, как уточняет официальный представитель турецкого президента Ибрагим Калин, речь пока идет о возможностях представителей разведок двух стран установить прямой или непрямой контакт, когда будет необходимо разрешить определенные проблемы в чрезвычайной ситуации. По его словам, это «не будет считаться официальным контактом с сирийским режимом». Более четко по этому поводу высказался глав МИД России Сергей Лавров: «Урегулированию не помогло то, что какое-то время назад часть курдского населения на севере Сирии объявила об автономии. Не помогли и те действия, которые предпринимали США, возглавляемая ими коалиция по содействию тенденции автономизации курдов и даже по содействию созданию органов управления на местах, которые были открыто представлены как не подчиняющиеся Дамаску. Наконец, само правительство Сирии должно руководствоваться принципом суверенитета над всей территорией своей страны. Это означает необходимость разговаривать со всеми представителями тех или иных этнических, конфессиональных групп, включая курдов. Именно на такой основе Россия работает со всеми участниками сирийских событий. Мы считаем, что именно на этой основе абсолютно реально обеспечить остановку кровопролития, начало устойчивого процесса урегулирования, в ходе которого будут обеспечены не только интересы всего сирийского народа во всём его многообразии, но и законные интересы всех соседей Сирии и других внешних игроков». Турецкие СМИ считают, что Москва открыто намекнула таким образом Анкаре, что пора установить контакт с Дамаском, и полагают, что это может избавить президента Эрдогана от обвинений в «провале политики, нацеленной на свержение режима Асада». Намеченный на начало апреля саммит глав Турции, России и Ирана в Стамбуле может обозначить сценарий дальнейшего развития событий, когда Анкара окажется вынужденной не только разговаривать с Дамаском, но и реформировать свои отношения с США. Как считает французское издание Le Figaro, «турецкая операция является прямым следствием решений не России и Ирана, а США, которые готовили и вооружали сирийских курдов, которые считаются их союзниками в коалиции против ИГИЛ (организация, деятельность которой запрещена в РФ)». Но дело не только в этом. Как отмечает саудовское издание Asharq Al-Awsat, «одержимость демонтажем курдского пояса на сирийской стороне границы — не единственный вопрос, который заботит Турцию, поскольку она понимает, что сама она вряд ли усилит свое влияние в Сирии по сравнению с Россией и Ираном». Хотя у Анкары не сожжены еще и мосты со своим партнером по НАТО — Вашингтоном. Однако впереди неизбежная реконструкция Сирии (и вот уже ЕС говорит о желании заняться сирийской проблемой), а значит, и новая борьба.  Станислав Тарасов   Подробности: https://regnum.ru/news/polit/2384423.html Ներկայացնում ենք Regnum-ում հրապարակված Ստանիսլավ Տարասովի հոդվածը՝ կապված Սիրիա-Թուրքիա հարաբերությունների հետ։ «Կային ժամանակներ, երբ Էրդողանը և Ասադը գրկախառնվում էին։ Այսօր սիրիական քաղաքական և ռազմական խճանկարը իրենից բարդ պատկեր է ներկայացնում։ Հնագետները ի վիճակի են հայտնաբերված գտածոները վերականգնել ամբողջապես և դրա պատմական նույնականացումն իրականացնել։ Բայց մեծ քաղաքականության մեջ, հատկապես Մերձավոր Արևելքում ընդհանուր առմամբ  և Սիրիայում մասնավորապես,  այդպիսի վերլուծություններ իրականացնելը հնարավոր չէ։ Հաճախ է պատահում, որ խճանկարի ինչ-որ հատվածը իրականում ընդամենը «խզված սցենար է»։ Իրականում, այսօր Սիրիայում հիմնական ճակատն ընթանում է Աֆրինում, որտեղ Թուրքիան «Ձիթենու ճյուղ» ռազմական գործողությունն է անցկացնում ընդդեմ սիրիացի քրդերի, կամ Արևելյան Գուտայի տարածաշրջանում, որտեղ ռուսական ռազմաօդային ուժերը հարձակվում են ծայրահեղական իսլամիստների վրա և որտեղ 5 ապօրինի զինված խմբավորումները, այդ թվում՝ «Ջեյշ ալ-Իսլամ»-ը, «Ջաբաթ ան-Նուսրա»-ն և «Ահրար աշ-Շամ»-ը հայտարարել են միասնական կենտրոն ստեղծելու մասին։ Սրա հետ կապված, ինչպես գրում է գերմանական Die Welt-ը, «պատերազմի մեջ ներքաշվում են նոր կողմեր և արդեն անհասկանալի է դառնում՝ որտեղ է անցնում ճակատային գիծը։ Իսկ վտանգը, որ հակամարտությունը տարածաշրջանում կվերածվի  մեծ պատերազմի, մեծանում է ոչ թե օրերեով, այլ ժամերով»։ Այդպիսի իրավիճակը հանգեցնում է գոյություն ունեցող դաշինիքի ներսում հերթական ակնհայտ տեղաշարժին, այդ թվում՝ Ռուսաստանի, Թուրքիայի և Իրանի միության մեջ։ Մոսկվան և Թեհրանը աջակցում են Դամասկոսին։ Անկարան հանդես է գալիս հակասական հայտարարություններով։ Միաժամանակ լինելով աստանյան գործընթացի մասնակից, Անկարան պահպանում է ԱՄՆ-ի կողմից ղեկավարվող միջազգային կոալիցիայի իր անդամությունը ԻՊ-ի դեմ պայքարի հարցով։ Այդ պատճառով արևմտյան շատ փորձագետներ կանխատեսում են, որ Թուրքիան Սիրիայում կտանի բազմաֆունկցիոնալ կոմբինացիա։ Նրանց կարծիքով, սկսելով «Ձիթենու ճյուղ» գործողությունը, Անկարան պետք է Վաշինգտոնի հետ միասին այնպես խաղարկի քրդական խաղաքարտը, որ   «կասկածի տակ դնի Ռուսաստանի և Իրանի անփոխարինելի ռազմական գերակայությունը»։ Միաժամանակ, նման գործողությունը անհնար կլիներ առանց Ռուսաստանի և Իրանի կողմից պաշտոնական համաձայնություն ստանալու, և հնարավոր է՝ անորոշ Սիրիայի կողմից։ Պատահական չէ, որ Թուրքիան գործողությունը սկսելուց առաջ գրավոր տեղեկացրել է Անկարայում Սիրիայի դեսպանությանը։ Այդ դեպքում ի հայտ եկող սցենարը նախատեսում էր Դամասկոսի վրա թուրքական իշխանությունների դուրս գալը։ «Առողջ մտածող մարդիկ ամենասկզբից էլ չէին հոգնում կրկնել, որ Անկարան Սիրիայում ցանկացած գործողություն իրականացնելիս պետք է տեղեկացնի Դամասկոսին,- այդ մասին գրում է թուրքական պարբերականը։ -Սա տարածաշրջանային ամենառացիոնալ քաղաքականությունը կլիներ։ Նմանատիպ քաղաքականությամբ քրդերը չէին հայտնվի ամերիկացիների ձեռքի տակ, ինքնավարություն կստանային, ինչին Ասադը այսպես, թե այնպես համաձայն է, և դա կերաշխավորեր սահմանենրի անվտանգությունը, ինչի համար Թուրքիան պայքարում է»։ Բայց բոլոր նախանշաններով նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը մտադիր էր համաձայնության գալ ԱՄՆ-ի հետ քրդերի հարցով, ինչը կարող էր փոխել սիրիական պատերազմի ելքն ամբողջությամբ։ Ամեն դեպքում Դամասկոսը ձեռքերը ծալած չէր նստել, ով նույնպես բանակցություններ էր վարում քրդերի հետ, մինչև իսկ սիրիական կառավարական ուժերի Աֆրին մտնելու համաձայնությունը։ Վաշինգտոնը ևս սկսեց դնել Եփրատի արևելքում ենթադրելի քրդական պետության հիմքերը, ինչը Անկարային ստիպեց հայտարարել իր զորքերը Մանբիջ մտցնելու մասին, որտեղ գտնվում են ամերիկացիները։ Թուրքիան նույնիսկ պատրաստ էր Սիրիայի այդ շրջանը ԱՄՆ-ի հետ համատեղ ղեկավարելուն։ Բայց Անկարա կատարած ԱՄՆ պետքարտուղար Ռեքս Թիլլերսոնի այցի արդյունքները ցույց տվեցին, որ Սիրիայի տարածքի որոշակի հատվածի վրա վերահսկողությունը Վաշինգտոնին այլ նպատակների համար է հարկավոր, մասնավորապես Իրանի դեմ գործողությունների համար հարթակ ստանալու համար։ Այժմ, ինչպես հաղորդում է Bloomberg-ը, Թուրքիան հայտարարում է, որ պատրաստ է սպառնալիքների ֆոնին Սիրիայի հետ Աֆրինում և Մանբիջում ամերիկացիների հետ ուղիղ բախմանը Դամասկոսի հետ բանակցություններից հետո։ Ճիշտ է, ինչպես հաղորդում է Թուրքիայի նախագահի հատուկ ներկայացուցիչ Իբրահիմ Կալինը, խոսքը դեռևս գնում է երկու երկրների հետախուզական ծառայությունների ներկայացուցիչների ուղիղ կամ անուղղակի կապ հաստատելու հնարավորությունների մասին է, երբ անհրաժեշտ կլինի որոշակի խնդիրներ լուծել արտակարգ իրավիճակում: Նրա խոսքով, «սա չի համարվի սիրիական ռեժիմի հետ պաշտոնական կապ»։ Ավելի հստակ այդ մասին արտահայտվել է ՌԴ ԱԳ ղեկավար Սերգեյ Լավրովը․ «Կարգավորմանը չօգնեց այն, որ որոշ ժամանակ առաջ քուրդ ազգաբնակչության մի մասը Սիրիայի հյուսիսում հայտարարեց ինքնավարության մասին։ Չօգնեցին նաև այն գործողությունները, որ ձեռնարկեց ԱՄՆ-ն իրենց ղեկավարած կոալիցիայով, խթանելով քրդերի ինքնավար դառնալու միտումը և նույնիսկ տեղական ինքնակառավարման մարմինների ստեղծումը, որոնք բացահայտորեն ներկայացան որպես Դամասկոսին չենթարկվող ուժեր: Վերջապես, Սիրիայի կառավարությունը պետք է ուղղորդվի իր երկրի ողջ տարածքով ինքնավարության սկզբունքով։ Սա նշանակում է բոլոր էթնիկ, կրոնական խմբերի, այդ թվում և քրդերի հետ խոսելու անհրաժեշտությունը։ Մենք գտնում ենք, որ հենց այդ հիմքով բացարձակապես իրական է արյունահեղության դադարեցումը և կայուն կարգավորման սկիզբ դնելը, ինչի արդյուքնում կապահովվեն ոչ միայն սիրիացի ժողովրդի շահերը, այլև Սիրիայի հարևանների և այլ խաղացողների օրինական շահերը»։ Թուրքական լրատվամիջոցները գտնում են, որ Մոսկվան այդ կերպ բացեիբաց ակնարկեց Անկարային, որ ժամանակն է Դամասկոսի հետ կապ հաստատելուն, և ենթադրում են, որ դա Էրդողանին կազատի «Ասադի ռեժիմի տապալմանն ուղղված քաղաքականության ձախողման» մեղադրանքներից։ Ստամբուլում ապրիլին սպասվող Թուրքիա, Ռուսաստան և Իրան գագաթաժողովը, կարող է նշմարել գործողությունների հետագա զարգացումը, երբ Անկարան ստիպված լինի խոսել Դամասկոսի հետ, ինչպես նաև փոխել իր հարաբերությունները ԱՄՆ-ի հետ։ Ֆրանսիական Le Figaro-ի կարծիքով, «թուրքական գործողությունը հանդիսանում է ոչ թե Ռուսաստանի և Իրանի որոշման հետևանք, այլ ԱՄՆ-ի, ով պատրաստել և զինել է սիրիական քրդերին, ով քրդերին իր դաշնակիցն է համարում ԻՊ-ի դեմ գործողության կոալիցիայում։ Բայց խնդիրը սա չէ։ Արաբական Asharq Al-Awsat-ի տվյալներով, սիրիական սահմանին քրդական պետության ստեղծումը միակ հարցը չէ, որ մտահոգում է Թուրքիային, քանի որ վերջինս հասկանում է, որ այդ պետությունը դժվար թե մեծացնի իր ազդեցությունը Սիրիայի վրա՝ Իրանի և Ռուսաստանի հետ համեմատած։ Չնայած Անկարան ՆԱՏՕ-ի իր գործընկեր Վաշինգտոնի հետ կամուրջները դեռևս չի այրել։ Բայց առջևում Սիրիայի անխուսափելի վերաձևավորումն է, ինչը նշանակում է՝ նոր պայքար»։   Աղբյուրը՝ https://regnum.ru/news/polit/2384423.html