Թրքագէտ Վարուժան Գեղամեան կը գրէ.
«Ու հիմա, ամէն վայրկեան մեր քովը կատարուող այս անմարդկային, տգեղ, ապազգային ամէն ինչը կայ, որովհետեւ դուն չկաս, Արցա՛խս։
Իրականութեան մէջ, մենք քու կարիքդ ունինք, եւ ոչ թէ դուն՝ մեր։
Նկարին մէջ՝ Գանձասարը, ուրկէ բացուող տեսարանին մէջ աշխարհը ազատ էր ու եռագոյն։ Տօնդ շնորհաւոր»։