Արարատը պարզապէս աշխարհագրական բարձունք մը չէ։ Հայ ժողովուրդին համար անիկա յիշողութեան, ինքնութեան եւ հայրենիքի խորհրդանիշն է։ Արարատի իւրաքանչիւր վերելք ֆիզիքական յաղթանակէ մը աւելին է․ անիկա վերադարձի, յիշողութեան պահպանման եւ ազգային պատկանելիութեան վերահաստատման խորհուրդ ունի։
Հրաբուխին լանջերուն քալելով՝ պատմութիւնը կը դադրի միայն գիրքի էջերուն մէջ մնալէ։ Արարատը հայուն համար կը կապուի Հայկի, Արտաւազդի եւ Նոյեան տապանին մասին դարաւոր աւանդութիւններուն հետ՝ դառնալով ազգային յիշողութեան կենդանի խորհրդանիշը։
Հեղինակին համար Արարատի երկրորդ վերելքը նաեւ ՀՄԸՄ-ի սկաուտական շարքերուն մէջ անցուցած 25 տարիներուն իւրայատուկ ամփոփումն էր։ Ան կը շեշտէ հայկական կրթական եւ երիտասարդական կառոյցներուն դերը՝ նշելով, որ հոն է, որ կը ձեւաւորուի ազգային ոգին եւ յաջորդ սերունդներուն հանդէպ պատասխանատուութիւնը։
«Բարձրացի՛ր, բարձրացո՛ւր» կարգախօսը անոր համար պարզապէս խօսք մը չէ, այլ ապրուած համոզում մը։ Արարատ բարձրանալու նպատակը նաեւ նոր սերունդները այդ ճամբուն վրայ առաջնորդելն է եւ անոնց մէջ հայրենիքին հանդէպ կապն ու պատասխանատուութիւնը ամրապնդելը։
Արարատէն իջնել կարելի է, սակայն անկէ հոգեպէս բաժնուիլ՝ ոչ։ Իւրաքանչիւր վերելք կը դառնայ յիշեցում մը, որ ազգային յիշողութիւնը կը շարունակուի, իսկ հայրենիքի տեսլականը սերունդէ սերունդ կը փոխանցուի։