Արեմտեան Հայաստանին զաւակները․ Յակոբ Եղիազարեան

  • by Western Armenia, November 29, 2023 in Հասարակութիւն
114 դիտում

Յակոբ Եղիազարեանը ծնուեր է 2000 թուականի Օգոստոս 4-ին Երեւան, կը սովրեր Սլաւոնական համալսարանի իրաւագիտութեան բաժինհ: 2019 թուականին մեկներ է պարտադիր զինւորական ծառայութեան: Ծառայեր ԱՀ-ի Ցոր զորամասը, հրետնաւոր էր, դասակի հրամանատար, օպերատոր: Զուսպ, խելացի, աշխատասէր երիտասարդ էր, որու շնորհիւ արժանացաւ կրտսեր սերժանտին կոչմանը: Յակոբը շատ խելացի ու պարտաճանաչ զինւոր էր, նա չէր սիրեր ուշընալ, միշտ իրեն տուած առաջադրանքները յստակ ու ճիշտ ժամանակին կը կատարեր, որ  մէկը չկարողանար իրեն թերընալուն համար նկատողութիւն ընիլ։ Ինքը բնաւորութեամբ շատ համառ ու անկոտրում մարդ էր, միշտ կը ձգտեր աւելիին, եղածով չէր բաւարարուի, կը փորձեր ամէն ինչին մէջ առաջինը ըլլալ։  Շատ կը սիրեր գիրքեր կարդալ:

Պատերազմին առաջին օրուընէ մասնակցեր է Յադրութին, Վարանդային, Ակնային, Քարինտակի եւ Շուշիի համար մղուող մարտերուն:

Հրամանատարը նահանջի հրաման էր տուեր, ըսեր էր, որ Յակոբ կրնա հետ գնալ, փրկուիլ, Յակոբ հրամանատարը ըսեր էր` Բա որ հիմա գնամ, ձեր ու ընկերներուս աչքերու մէջ ինչպէ՞ս նայելու եմ, ես իմ ընկերներուս միայնակ չեմ թողնէ։

Քարին տակէն նահանջին հրամանէն ետք, շրջափակումէն դուրս գալով դասակի տղաները մնացեր էին 8 հոգի, պետք է նահանջեին դեպի Ստեփանակերտին քով, բայց մնացեր են Շուշիի մերձակայքը վիրաւոր վիճակով, տղաքը կռուեր են մինչեւ վերջ իրար մենակ չթողնելով, զոհուեր է Նոյեմբեր 7-ին ՝ իրիկունը, ատանկ ալ չստանալով այն օգնութիւնը, որը խնդրած է հրամկազմէն: Զորամասին հրամանատարներէն մէկի խօսքերով Յակոբ շատ լավ զինւոր եղած, ոչնչացուցեր է մեծաքանակ թշնամիին զինտեխնիկա, իսկ խաղաղ պայմանները եղեր է օրինակելի զինւոր, այդ ամէնը ցաւոք Յակոբին զոհուելուն ետք ըսած են, հետմահու պարգեւատրուեր է Մարտական ծառայութիւն եւ Արիութեան  շքանշաններով: