Արեւմտեան Հայաստանի զաւակները․Արամ Թորոսեան

  • by Western Armenia, November 28, 2023 in Հասարակութիւն
143 դիտում

Երբ սկսաւ արցախեան 44-օրեա պատերազմը, Արամ Թորոսեանը երկու ամսուա զինծառայող էր: Արամն ու իր նման նորակոչիկ տղաքը Արցախին դէմ  Բաքուի սանձազերծած լայնածաւալ պատերազմը պատմութիւններ են կերտեր: Արցախին հանդեպ Արամին սերը նկատուեր է այն ժամանակ, երբ ֆուտբոլ կը պարապեր եւ մրցաշարերուն ժամանակ յաճախ կ՚րթար: Ապագա բժիշկը մինչեւ վերջ կռուեր է ու յաւատացեր, որ Շուշին չի ընկնելու: Սեպտեմբեր 27-ին սկսաւ չարաբաստիկ պատերազմը: Պատերազմին առաջին օրուընէ մասնակցեր է թեժ մարտերու, ոչ ոք յաշուի  առեր է, որ նորակոչիկ է, մասնակցեր է Յադրութի, Վարանդայի, Ջրականի, Քարինտակի եւ Շուշիի մարտերուն:

Քարինտակը 23 օր մնացեր է շրջափակման մէջ:  Հայրը գիտեր, որ Արամս շրջափակման մէջ էր, հեռաձայներ էր հայրը եւ ըսեր, որ 23 օր մենք շրջափակման մէջ ենք եղեր: Հայրը խորհուրդներ էր տուերլ, ինչի արդիւնքը  կարողացեր էին դուրս գալ շրջափակումէն: Եռք Շուշիի մարտերուն է մասնակցեր։ 

Oragir.News-ին հետ զրոյցը արցախեան 44-օրեա պատերազմտ զոհուած ժամկետային զինծառայող Արամ Թորոսեանի մայրը՝ Թագուհի Արիստակեսեանը պատմեր է , որ պատերազմին օրերուն ամէն օր կը հեռաձայներ… «Կուլայի, կըսեի՝ Արամ ջան, զգոյշ կըլլաս, կըսեր՝ մամ ջան, մի՛ լար, ու կը ծիծղար: Անգամ ամէնադժուարին իրավիճակը ժպիտն անպակաս էր դէմքէն: Եթէ դուք նայեր եք WarGonzo-ի տեսանիւթը Շուշիի մատոյցներէն 44-օրեա պատերազմին, ապա չեք կրնար  նկատած չըլլալ  Արամին ժպիտը: Ռուսական ալիքներն այդ տեսանիւթը անուանեցին «Ժպտացող զինւորը»: Զենքերը կը կրակեին, ռումբերն կընկնեին ոռնոցով, իսկ հայ զինւորը կը ժպտեր լայնաշուրթ: Թուրքական «բայրաքթարներու», յատուկ պատրաստութիւն անցած վարձկաններու ու ադրբեջանական անհատնում ոհմակին դէմ անոր ժպիտն կըսեր՝ մենք չենք վախնար  մահէն, Շուշիին համար կռուելու ենք մինչեւ արեան վերջին կաթիլն ու յաղթելու ենք :

Արամ Թորոսեանը պատերազմին 43-րդ օրը երկու անգամ վիրաւորում կը ստանա. մէկը՝ առտուն, միւսը՝ երեկոյան: «Մինչեւ իրիկունը 23:30 մեզի հետ խօսեր է, մեզի միշտ դուխ է տուեր, մինչեւ վերջ ըսեր է, որ յաղթելու ենք, կըսեր՝ մամա ջան, մեր հողը թշնամիին չենք տա: Կըսեր՝ գիտեք՝ ինչքան ընկերներ եմ կորուսեր, ես չեմ կրնա թողնիլ ու դուրս գալ:

Արամս իր ժպիտը թողեց Շուշի, տղայիս ժպիտը գերութեան մէջ է, տղայիս վերջին շունչը, անոր կեանքի վերջին ժամերը: Իմ որդին կռուեր եւ կեանքը տուեր է Շուշիին համար, բայց Շուշին մերը չէ»։