Արեւմտեան Հայաստանի զաւակները․ Գեւորգ Կուլիջանեան

  • by Western Armenia, December 09, 2023 in Հասարակութիւն
122 դիտում

Գեւորգ Սամուէլին Կուլիջանեանը ծնած է 2002 թիւականի Մայիս 23-ին Մարտակերտին Հոռաթաղ գիւղը։ Նա 44-օրեա պատերազմը անմահացած հերոսներէն մէկն է։ Գեւորգը երկկողմանի ծնողազուրկ էր, կ՚ապրէր մորաքրոջ եւ տատիկին հետ՝ Էջմիածինի Ծաղկունք գիւղ։ Կը սիրեր ոտքով քալել, ուր կ՚երթար, ոտքով կ՚երթար-կուգար, կը սիրէր, որ ամէն ինչ ինքն իրենն ունենար։ Ուսուցչուհիներն ու ընկերները կը պատմեն, որ շատ ընկերասէս ու բարի տղա էր, պատրաստակամ բոլորը օգնելու։ Գեւորգը տարբեր բնագավառներ է փորձեր ուժերը, հաճախեր է շախմատի, բայց քանի որ ակտիվ կեանք կը սիրեր, սկսած էր զբաղուիլ սպորտով։ Սպորտե բազում յաջողութիւններու է հասեր՝ հիմնականը զբաղեցուցեր 1-ին կամ 2-րդ յորիզոնականները։ Մինչ ծառաիւթեան մէկնիլը նա արդեն երկրապահ կամաւորներու միութեան կողմէն արժանացեր էր կրտսեր սերժանտի կոչման։ Ծառայութեան անցեր է 2020 թուականի Յուլիս 9-ին Արցախին Մարտունիի շրջանի զորամասերէն մէկը, ետք տեղափոխուեր  Հայկազով։ Նա քանի մը ամսուա ծառայող էր, երբ սկսաւ պատերազմը: Հարազատներուն կը հանգստացնէր, թէ ամէն բան կարգին է, որ իրենք նորակոչիկ են ու չեն մասնակցի պատերազմին։ Բայց Գեւորգը հրետանաւոր էր։ 

Վերջին անգամ մորաքրոջ հետ խօսած է Հոկտեմբեր 31-ին, հեռաձայնիչն անջատեր, որ կրակոցներուն ձայնը նա լսած չէր, չէր ասած, որ իրենք ալ կռուին կը մասնակցեն։ Վիրաբի՝ Գեւորգի ամէնմտերիմ ընկերոջ խօսքով՝ հեռաձայնած էր իրեն, եսած, որ գնալու են Շուշի, կարող է քանի մը օր չհեռաձայնէ, թող ընկերները գնան, իրենց տան համար ցախ կտրեն, ցախը քիչ էր ձմռան համար։  Նոյեմբեր 2-ին Գեւորգը անմահացաւ Շուշիին համար մղուող համառ մարտերը`հրետանու արկէն: Գեւորգին զոհուելէն ետք «Յավերժներուն պուրակը»՝ 305 համարին տակ, Գեւորգին անունով ծառն է տնկուած։ Գեւորգ Կուլիջանեանը հետմահու պարգեւատրուած է «Մարտական ծառայութեան» մեդալով։