Հայկական մշակոյթին մէջ «Կեռխաչը» կամ «Արեւախաչը» կը համարուի յաւերժութեան, վերածնունդի եւ կեանքի շարունակականութեան հնագոյն խորհրդանիշներէն մէկը։ Ան դարեր շարունակ ուղեկցած է հայ ժողովուրդին՝ արտայայտուելով ժայռապատկերներու, ճարտարապետութեան, գորգագործութեան, մանրանկարչութեան եւ կիրառական արուեստի տարբեր ձեւերու մէջ։
Այս խորհրդանիշը կը դասակարգուի որպէս սվասթիքայի տեսակ։ «Սվասթիքա» բառը կը ծագի սանսկրիտ լեզուէն եւ կը նշանակէ «բարօրութիւն», «յաջողութեան մաղթանք»։ Հայկական մշակոյթին մէջ ան ծանօթ է «կեռխաչ» անունով եւ ունեցած է բացառապէս դրական ու հոգեւոր նշանակութիւն՝ շատ աւելի առաջ, քան 20-րդ դարուն ան օգտագործուեցաւ նացիստական Գերմանիոյ կողմէ։
Գեղամայ լեռներու եւ Սիւնիքի շրջանի հնագոյն ժայռապատկերներուն մէջ հանդիպող արեւախաչերը կը համարուին այս խորհրդանիշին ամենահին օրինակներէն։ Անոնք յաճախ պատկերուած են արեւի կամ տիեզերական շարժման խորհրդանշաններով՝ ոլորուն եւ բազմաթեւ ձեւերով։
Հայկական աւանդութեան մէջ աջ ոլորուած նշանը սովորաբար կապուած է Արեգակին, իսկ ձախ ոլորուածը՝ Լուսնին հետ։ Միջնադարուն արեւախաչը լայնօրէն կիրառուած է նաեւ հայկական ճարտարապետութեան մէջ, ներառեալ Անի քաղաքի պարիսպներուն եւ եկեղեցական զարդաքանդակներուն վրայ։
Մշակութաբաններուն համաձայն՝ արեւախաչը հայ ժողովուրդի պատմական յիշողութեան եւ ինքնութեան կարեւոր բաղադրիչներէն մէկն է, որ պահպանուած է հազարամեակներու ընթացքին՝ որպէս կեանքի եւ յաւերժութեան խորհրդանիշ։