Հային հայ պահող մաշտոցեան գիրը

  • by Western Armenia, February 22, 2022 in Հասարակութիւն
225 դիտում

Եթէ ազգը պահողը լեզուն է, ապա այդ լեզուն պահողը գիրն է: Եւ եղաւ այդ գիրը 5-րդ դարասկիզբն: Եւ ցնծութիւն եղաւ Արեւմտեան Հայաստանի արքայանիստ Վաղարշապատ քաղաքին մէջ: Ծնծղաներ հնչեցին՝ ի փառս Տարօնի Հացեկաց գիւղի մէջ աչքերը բացած մեծն Մաշտոցի:

Իսկ ետքը պիտի թարգմանուէր «Աստվածաշունչը»: «Առակաց գիրքէն» հայերէն առաջին նախադասութիւնը՝ «Ճանաչել զիմաստութիւն եւ զխրատ, իմանալ զբանս հանճարոյ»՝ որպէս պատուիրան պիտի ըլլար ազգի պատմական ընթացքն առաջնորդող գաղափար: Այդ գաղափարի ու գրչութեան արդիւնք էր դեռ վաղ ժամանակներէն Թարգմանչաց տօնը մեր մէջ, մեր գրականութեան ոսկեդարը՝ իր պատմիչներով՝ Խորենացի, Բուզանդ, Եղիշէ, Կորիւն եւ այլք: