Ոգեշնչող պատմություն շրջափակման օրերի մասին․ Անի Հայրապետյան

  • by Western Armenia, March 08, 2024 in Հասարակութիւն
49 դիտում

Անի Հայրապետեան մանկական երեկոյթներու հանդիսավարին իր աշխատանքը չթողեց անգամ շրջափակման օրերուն։ Մերթընդմերթ ռմբակոծուող, վտանգին տակ գտնուող ու քաղցած քաղաքը Անիի ընտանիքը ոյժ գտաւ ոչ միայն գոյատեւելու, այլեւ իրենց էներգիան եւ ջերմութիւնը կիսելու փոքրիկ հայրենակիցներու հետ: Վերջին օրերու հանդիսութիւններու ատեն նոյնիսկ հիւրասիրութիւն չկար, բայց երեխաները մէկ տարի սպասած էին իրենց ծննդեան օրուան  եւ անհրաժեշտ էր ամէն ինչ ընիլ, որպէսզի ուրախանան։

Ծնունդով գիւմրեցի, բայց ամբողջ գիտակից կեանքն Արցախին մէջ անցկացուցած Անին իր մասնագիտութիւնն ընտրած էր դեռ մանկութենէ: Երեխաներուն զվարճացնելու առաքելութիւնն ինքն ու ամուսինը իրենց վրայ վերուցին եւ ստեղծեցին ընտանեկան կազմակերպութիւն: Գլխաւոր նպատակն էր՝ հասնիլ Արցախի ամէն համայնք մը, ըլլալ ամէն տեղ, որտեղ  իրենց կարիքը կար: Շրջափակման օրերուն ոտքով գիւղէն քաղաք կը հասնէին, որպեսզի առանց հյուրասիրութեան տոնուող ծնունդներուն գոնէ մուլտհերոսին ներկայութեամբ ուրախացնեն:

Բռնի տեղահանման օրերը լի էին փորձութիւններով:

 «Մեր համայնքի`Բերքաձորին վրայ շատ կը խփէին, քանի որ երկու խոշոր ռազմական կարեւորութիւն ունեցող կետեր կային, մենք չգիտեինք, յաջորդ յարուածը որտեղ կ՚ըլլար, բայց ետք հրաման ստացանք, որ պետք է տեղափոխուիլ հիմնական նկուղ: Գիւղը կը ռմբակոծուէր, ու մենք արկերու տակ կը փորձէինք փախչիլ: Երեխային գրկած կը վազէի, երբ ուժասպառ եղայ ու մտայ հարեւանի հաւաբունը: Ետք իմացայ, որ քոյրս հասած է շէնքին քով, ուր արդեն վիրաւորներ կային:

Առաջին ժամուա ընթացքը մեզի գիւղէն տարհանեցին եւ տարան Ստեփանակերտ: Մենք այլեւս չկրցանք վերադառնալ գիւղ: Հոն միայն զինուած տղամարդիկ էին մնացած: Կանայք երեխաներու հետ նկուղն էին…ուտելու բան մը չկար: Բարի մարդիկ ռումբերու պայթիւններու տակ բան մը կը բերէին, որ տայինք երեխաներն ուտեն: 28 Սեպտեմբեր  գիշերը մենք վերջապէս վառելիք գտանք եւ դուրս եկանք»,- կը յիշէ նա: