Պոլսոյ մէջ այսօր կ՚ապրի մօտ 50-70 հազար հայ, որոնց մեծ մասը հոն հաստատուած է տակաւին Օսմանեան ժամանակաշրջանէն։ Չնայած տասնամեակներու ընթացքին բազմաթիւ դժուարութիւններու եւ փոփոխութիւններու, պոլսահայերը կը շարունակեն պահպանել իրենց ինքնութիւնը, լեզուն, մշակոյթն ու եկեղեցական կեանքը։
Կ․ Պոլսոյ հայկական համայնքը ունի դպրոցներ, եկեղեցիներ, մշակութային միութիւններ, երգչախումբեր եւ հայկական մամուլ։ Շատ պոլսահայեր կը զբաղին առեւտուրով, արուեստով, երաժշտութեամբ, կրթութեամբ եւ բժշկութեամբ։ Անոնց խօսքով՝ համայնքի պահպանման գլխաւոր կեդրոններէն մէկը կը մնայ եկեղեցին, ուր մարդիկ ոչ միայն կ՚աղօթեն, այլ նաեւ կը հանդիպին, կը հաղորդակցին եւ ազգային աւանդութիւնները կը փոխանցեն երիտասարդ սերունդին։
Կ․ Պոլսոյ հայկական համայնքի ներկայացուցիչները կը նշեն, թէ թրքական հասարակութեան վերաբերմունքը հայերուն հանդէպ տարբեր է։ Մտաւորական եւ կրթուած շրջանակներու մէջ հայերուն նկատմամբ վերաբերմունքը հիմնականաբար յարգալից է, մինչդեռ պատմական եւ քաղաքական հարցերը տակաւին լարուածութիւն կը ստեղծեն որոշ խմբաւորումներու մօտ։ Այնուամենայնիւ, պոլսահայերը կը փորձեն ապրիլ, ստեղծագործել եւ պահպանել իրենց մշակոյթը՝ առանց կորսնցնելու հայկական ինքնութիւնը։
Յատկանշական է նաեւ, որ պոլսահայ խոհանոցն ու մշակոյթը առանձնայատուկ տեղ ունին քաղաքի կեանքին մէջ։ Հայկական ճաշարանները, երաժշտական խումբերը եւ մշակութային նախաձեռնութիւնները դարձած են Կ․ Պոլսոյ բազմազան դիմագիծին կարեւոր մասը։ Համայնքի ներկայացուցիչները կը շեշտեն, թէ իրենք «թրքացած հայեր» չեն, այլ պոլսահայեր, որոնք կը շարունակեն մնալ հայ՝ իրենց լեզուով, յիշողութեամբ եւ մշակոյթով։
Չնայած համայնքի թիւի նուազման եւ երիտասարդութեան մօտ եկեղեցական ու համայնքային կեանքին նկատմամբ հետաքրքրութեան թուլացման, պոլսահայերը կը շարունակեն պայքարիլ իրենց ինքնութիւնը պահպանելու համար՝ վստահ ըլլալով, որ հայկական ներկայութիւնը Կ․ Պոլսոյ մէջ տակաւին երկար պիտի շարունակուի։