Պարոյր Սեւակի յայտնի պատգամը՝ «Սերունդներ, ճանչցէ՛ք դուք ձեզ», այսօր ալ կը շարունակէ հնչել իբրեւ զգօնութեան եւ ինքնաճանաչման կոչ հայ ժողովուրդին համար։ Այս միտքին շուրջ իր անդրադարձին մէջ Արմինէ Քոթանջեան կը փորձէ վերաիմաստաւորել հայ ժողովուրդի պատմական փորձը, սխալներն ու շարունակուող պատրանքները։
Հեղինակի դիտարկմամբ՝ հայ ժողովուրդը դարեր շարունակ ապրած է այն համոզումով, թէ ներողամտութիւնն ու զիջողականութիւնը բարձր արժէքներ են՝ անկախ քաղաքական իրողութիւններէն։ Սակայն պատմութիւնը բազմիցս ցոյց տուած է, որ տկար ժողովուրդներուն հանդէպ աշխարհը յաճախ կ՚առաջնորդուի ոչ թէ բարոյականութեամբ, այլ ուժի եւ ազգային շահերու սկզբունքով։
Յօդուածին մէջ ընդգծուած է, որ քրիստոնէական արժէքներու անունին տակ հայերը յաճախ հաւատացած են սուտ խոստումներու եւ ենթարկուած խաբէութեան։ Թէեւ տարբեր ժամանակներու եղած են դիմադրութեան եւ ապստամբութեան փորձեր, այնուամենայնիւ ժողովուրդը կրկին վերադարձած է նոյն պատրանքներուն՝ վստահելով արտաքին ուժերուն եւ «բարեկամ» դրացիներուն։
Հեղինակը ցաւով կը նշէ, որ պատմութեան ընթացքին օտար ուժերը, օգտուելով հայ ժողովուրդի վստահութենէն ու տկարութենէն, տիրացած են հայկական հողերուն։ Այս դիտարկումները կը ներկայացուին ոչ միայն իբրեւ անցեալի քննութիւն, այլեւ իբրեւ ներկային համար կարեւոր դաս՝ սեփական ուժը ճանչնալու, ազգային շահերը յստակ գիտակցելու եւ պատմական յիշողութիւնը չկորսնցնելու անհրաժեշտութեան մասին։
Այսպիսով, «Սերունդներ, ճանչցէ՛ք դուք ձեզ» պատգամը կը վերածուի ոչ միայն գրական արտայայտութեան, այլ ազգային ինքնագիտակցութեան եւ քաղաքական սթափութեան հրամայականի։