1915 թուականի բռնի տեղահանութենէն փրկուած հայերու սերունդները մինչեւ այսօր կը պահպանեն իրենց նախնիներուն յիշատակը։ Անոնք կը շարունակեն պատմել իրենց ընտանիքներու արմատներուն, կորսուած հայրենի գիւղերուն եւ քաղաքներուն մասին՝ չմոռնալով, թէ ուրկէ եկած են իրենց պապերն ու մեծ մայրերը։
Աշխարհի տարբեր երկիրներու մէջ ապրող բազմաթիւ հայեր կը նշեն, թէ օր մը կ՚ուզեն այցելել իրենց նախնիներուն հայրենի հողերը եւ տեսնել այն վայրերը, ուր իրենց ընտանիքները ապրած են աքսորէն առաջ։ Անոնց համար այս այցելութիւնը միայն ճամբորդութիւն չէ, այլ նաեւ պատմական յիշողութեան, ինքնութեան եւ արմատներու վերագտնում։
Տարիներ անց անգամ հայրենիքի կարօտը կը շարունակէ ապրիլ սերունդներու սրտերուն մէջ՝ որպէս անցեալին հետ կապող կենդանի կամուրջ։