Օտար երկրի մէջ հաստատուած շատ հայերու համար հայրենիքէն հեռու կեանքը նոր միջավայրին յարմարելու եւ ազգային ինքնութիւնը պահպանելու մշտական մարտահրաւէր է։ Այս զգացողութիւններուն մասին կը պատմէ Ալեակ Լատոյեան՝ անդրադառնալով Քանատայի մէջ իր առօրեային եւ հայրենիքէն հեռու ապրելու փորձառութեան։
Հեղինակը կը նկարագրէ, թէ ինչպէս Հայերու Ցեղասպանութեան զոհերու յիշատակին նուիրուած յուշարձանը իրեն համար դարձած է հարազատութեան եւ պատկանելիութեան խորհրդանիշ։ Ամէն օր տեսնելով յուշարձանին մօտ դրուած ծաղկեպսակները՝ ան կը վերագտնէ իր կապը ազգային յիշողութեան, պատմութեան եւ հայկական ինքնութեան հետ։
Յօդուածը կը շեշտէ, որ սփիւռքի մէջ հայկական կառոյցներու, մշակոյթի եւ ազգային արժէքներու պահպանումը դիւրին գործ չէ, յատկապէս բազմազգ եւ արագ փոփոխուող հասարակութիւններու մէջ։ Սակայն նոյնիսկ մէկ յուշարձան, մէկ խորհրդանիշ կամ մէկ ազգային արժէք կրնայ ուժ տալ եւ յիշեցնել սեփական արմատներուն մասին։
«Թարմ ծաղիկներ» յօդուածը ոչ միայն յիշատակի եւ յարգանքի տուրք մըն է անցեալին, այլ նաեւ խորհրդածութիւն այն մասին, թէ ինչպէս ազգային ինքնութիւնը կը շարունակէ ապրիլ նոյնիսկ հայրենիքէն հազարաւոր քիլոմեթրեր հեռու։