Հայերի ցեղասպանության հետևանքների մասին պահպանված օսմանյան փաստաթղթերը վկայում են, որ պաշտոնական վիճակագրությունը ամբողջական չի եղել և չի կարող ամբողջությամբ արտացոլել հայ բնակչության իրական կորուստները։
Օսմանյան ներքին գրառումներում անգամ նշվել է, որ հայերի իրական թիվը պաշտոնական հաշվարկներից բարձր էր։ Միաժամանակ տեղահանվածների և տեղահանություններից հետո մնացածների թվերը ներկայացվել են առանձին հաշվարկներով՝ ստեղծելով ցեղասպանության ժողովրդագրական հետևանքները թերագնահատելու հնարավորություն։
Հայերի ցեղասպանության հետևանքը միայն սպանությունները չէին։ Այն ներառում էր զանգվածային տեղահանում, ունեզրկում, հայկական համայնքների ոչնչացում և հայերի՝ իրենց պատմական բնակավայրերից ժողովրդագրական հեռացում։
Բացի հայերից, նույն ժամանակաշրջանում բռնությունների, տեղահանությունների և կոտորածների զոհ դարձան նաև Օսմանյան կայսրության մի շարք այլ քրիստոնյա համայնքներ։
Փաստաթղթերի ամբողջական ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1894-1923 թվականների աղետի իրական մասշտաբը հնարավոր չէ գնահատել միայն պաշտոնական թվերով։ Այն պահանջում է համադրել ժողովրդագրական տվյալները, տեղահանությունների մասին փաստաթղթերը և վերապրածների վկայությունները։