1915 թվականի բռնի տեղահանությունից փրկված հայերի սերունդները մինչ այսօր պահպանում են իրենց նախնիների հիշողությունը։ Նրանք շարունակում են պատմել իրենց ընտանիքների արմատների, կորցրած հայրենի գյուղերի ու քաղաքների մասին՝ չմոռանալով, թե որտեղից են եկել իրենց պապերն ու տատերը։
Աշխարհի տարբեր երկրներում ապրող բազմաթիվ հայեր նշում են, որ մի օր ցանկանում են այցելել իրենց նախնիների հայրենի հողերը, տեսնել այն վայրերը, որտեղ ապրել են իրենց ընտանիքները մինչև աքսորը։ Նրանց համար դա ոչ միայն ճանապարհորդություն է, այլ նաև պատմական հիշողության ու ինքնության վերագտնում։
Տարիներ անց անգամ հայրենիքի կարոտը շարունակում է ապրել սերունդների սրտերում՝ որպես անցյալի հետ կապող կարևոր կամուրջ։