Ուրբաթ օրը՝ փետրվարի 23-ին, «Հայաստան» մշակութային ասոցիացիան Բուրգ-Լե-Վալանսի MJC Jean Moulin-ի Շենևյե սրահում անցկացրեց կլոր սեղան՝ «Միսաք Մանուշյանից մինչև Արցախ, հայկական դիմադրությունը օկուպացիային» թեմայով։
Միջոցառմանը ներկա էին մոտ քառասուն անձինք։ «Արմենիա»-ի նախագահ Գրիգոր Ամիրզայանը ողջունեց Բուրգ-Լե-Վալանսի և Վալանսի Ավետարանական հայկական եկեղեցու հովիվ Հակոբ Քուջիկյանին, Վալանսի փոխքաղաքապետ Ժորժ Ռաստկլանին, Դրոմ-Արդեշի` հայկական ծագումով հին ֆրանսիական մարտիկների (ACFOA) նախագահին: Ժորժ Էրեցյանը և Խոսրոֆ Իլիոզերի «Amicale de Malatia and Ije-Val» կազմակերպության նախագահ։
Ներկա էին Արևմտյան Հայաստանի պատվիրակության անդամներ, որի կազմում էին գեներալ-մայոր Սուրեն Շահումյանը, գնդապետ Վիրաբ Մանուկյանը, Ռոն-Ալպեր շրջանում՝ Արևմտյան Հայաստանի պատվավոր հյուպատոս Կարապետ Անթոսյանը և Արևմտյան Հայաստանի առաջին նախագահ և Ազգային խորհրդի այժմյան նախագահ Արմենակ Աբրահամեանը։
«Հետևաբար, զուգահեռ անցկացնելը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նացիստական ռեժիմին դիմադրության և Արցախը (Լեռնային Ղարաբաղը) և Հայաստանի մի մասը օկուպացված ադրբեջանական ռեժիմին հայկական դիմադրության միջև, թերևս մի փոքր համարձակ է։ Միսաք Մանուշյանը և հայ կոմունիստական շարժման՝ նրա ընկերները միացան Դիմադրությանը, քանի որ նրանց մեծ մասը երիտթուրքական կառավարության կողմից Օսմանյան կայսրությունում իրականացված ցեղասպանությունից՝ որբ վերապրածներ էին։ Թուրքերը գերմանացիների դաշնակիցներն էին։
Եվ այս նույն գերմանացի նացիստները դարձյալ սպառնալիք դարձան Եվրոպայի, հրեաների, հայերի և բոլոր ժողովուրդների համար։ Եվ սա էր պատճառներից մեկը, որ Միսաք Մանուշյանն ու իր ընկերները միացան Դիմադրությանը։ Նացիստական Գերմանիան շատ նման էր երիտթուրքական պանթուրանիզմին, որը ցանկանում էր ոչնչացնել հայ ազգին Օսմանյան կայսրության տարածքից, ինչպես նաև կայսրության բոլոր քրիստոնյա փոքրամասնություններին, ինչպես ասորի-քաղդեացիներին կամ պոնտացի հույներին։ Մանուշյանը պայքարել է այս զավթիչների ու օկուպանտների դեմ։
Այսօր՝ անցյալ տարվա սեպտեմբերից, Ադրբեջանը օկուպացնում է Արցախը, որի բնակչությունը, էթնիկ զտումների սպառնալիքի տակ, նախընտրեց փախչել Հայաստան։ Արցախն այժմ օկուպացված և ավերված է, և այնտեղ ապրել են հայերը։ Բայց ոչինչ ավարտված չէ, քանի որ արցախահայության և համայն հայության դիմադրության շարժումը շարունակվում է։ Հայաստանում վտարանդի Արցախի իշխանությունը շարունակում է գոյություն ունենալ. Արցախի հայոց թեմը շարունակում է գոյություն ունենալ, այն չի լուծարվել. Ամեն օր արցախահայության տոկունության և նվիրումի գործողությունները շարունակվում են Հայաստանում և արտերկրում»,- ասել է Հանրապետության Նախագահը՝ բացելով բանավեճը։
Հրավիրված էին մասնակիցները՝ արտահայտելու իրենց կարծիքը Միսակ և Մելինե Մանուշյանների պանթեոնացման մասին։ Բանախոսներն արձագանքեցին, որ նրանց հիշատակի մեծ ու եզակի արարողության հետ կապված հույզերը կիսում են բոլորը՝ շնորհակալություն հայտնելով Ֆրանսիային այս արարքի համար, որը մեծարում է թե՛ Դիմադրության մարտիկներին, թե՛ Հայաստանին ու հայությանը։
Հայ դիմադրության մարտիկների՝ Միսաք Մանուշյանի, նացիզմի դեմ դիմադրության և Արցախում ադրբեջանական օկուպանտների դեմ հայկական ներկայիս դիմադրության միջև զուգահեռ կամ ընդհանուր հարցը լայն և աշխույժ բանավեճ է առաջացրել: Բանախոս
Արմենակ Աբրահամեանը հանգամանորեն խոսեց հայության դիմադրության և հայրենիքը պաշտպանելու պատրաստության մասին։ Հայերի համառության մասին վկայում էին նաև Սուրեն Շահումյանը և Վիրաբ Մանուկյանը, ովքեր Արմենակ Աբրահամեանի նման շատ լավ գիտեին տարածքը։
«Մենք պետք է համախմբվենք և հավատանք ինքներս մեզ»,- ասաց Վիրաբ Մանուկյանը։ Այս խոսքերը պաշտպանեցին Սուրեն Շահումյանն ու Արմենակ Աբրահամեանը, ովքեր կոչ արեցին «երբեք չհանձնվել» և պատմեցին Հայաստանում հայկական դիմադրության որոշ մանրամասներ։