Բուենոս Այրեսի համալսարանի Հայագիտական ամբիոնում անցկացվել է «Լռության և հիշողության միջև․ կանայք և երեխաները Հայոց ցեղասպանության տարիներին» խորագրով սեմինար։ Դասընթացի
Հայերի ցեղասպանությունը վերապրած լուսանկարիչ Գեղամ Ջեգալյանը (1915–1981) 1930-ականներին տեղափոխվել է Պաղեստին, իսկ 1944 թվականին Գազայում բացել է առաջին լուսանկարչատունը։ Այսօր
1919–1920 թվականներին հայկական մանկատները բախվում էին ծանր համաճարակային հիվանդությունների, որոնք հատկապես վտանգավոր էին պատերազմից և տեղահանություններից հետո դժվար պայմաններում ապրող
Հայերի ցեղասպանության հետևանքների մասին պահպանված օսմանյան փաստաթղթերը վկայում են, որ պաշտոնական վիճակագրությունը ամբողջական չի եղել և չի կարող ամբողջությամբ արտացոլել
1907 թվականին Վանի Խառակոնիս գյուղում ծնված Մարգար Սեդրակյանը Հայերի ցեղասպանության տարիներին կորցրեց ծնողներին և մեծացավ հայկական որբանոցներում։ Հետագայում նա դարձավ
Հայերի ցեղասպանության միջազգային ճանաչումը տասնամյակների համազգային պայքարի արդյունք է։ Գործընթացը սկսվել է Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից շատ առաջ՝ Ցեղասպանությունը վերապրածների, հայկական
1924–1925 թվականներին Լիբանանի Գազիր քաղաքի որբանոցում Հայերի ցեղասպանությունը վերապրած հայ աղջիկները ստեղծեցին շուրջ 3,5 × 5,6 մետր չափերով նշանավոր գորգը,
2026 թվականի հուլիսի 19 Ընթերցման տևողությունը՝ 2 րոպե Հայերի զանգվածային տեղահանությունները՝ ցեղասպանություն, որն այսօր ճանաչում է նաև Իսրայելը Անցյալ դարի
ԵՐՈՒՍԱՂԵՄ – Երուսաղեմի Հայոց պատրիարքարանը խոր մտահոգություն և հիասթափություն է հայտնել այն կապակցությամբ, որ Հայերի ցեղասպանության ճանաչման վերաբերյալ առաջարկվող բանաձևը
Հայ լուսանկարիչ և «Ուիթինսվիլի հայերը» թվային արխիվի համահիմնադիր Գրիգորի Ջունդանյանը թուրքական *Agos* պարբերականին տված հարցազրույցում պատմել է իր ընտանիքի արմատները
