Բառերը միայն անցյալը նկարագրելու միջոց չեն. դրանք նաև իրավական և քաղաքական նշանակություն ունեն։ Հատկապես մարդկության դեմ կատարված հանցագործությունների դեպքում ճիշտ եզրույթի ընտրությունը կարող է վճռորոշ լինել։
«Եղեռն» բառը հայերենում բնութագրում է մեծ աղետ, կոտորած կամ ողբերգություն։ Այն արտահայտում է ժողովրդի կրած ցավն ու կորուստը, սակայն իրավական առումով չի սահմանում հանցագործության բնույթը և պատասխանատվության շրջանակը։
Ի տարբերություն դրա՝ «ցեղասպանություն» եզրույթը միջազգային իրավունքի հստակ սահմանված հասկացություն է։ Այն ոչ միայն արձանագրում է տեղի ունեցած զանգվածային հանցագործությունը, այլ նաև մատնանշում է դրա կազմակերպված բնույթը, մեղավորների պատասխանատվությունը և իրավական հետևանքները։ Ցեղասպանության ճանաչումը կապված է արդարության, պատասխանատվության և պատմական ճշմարտության հաստատման հետ։
Հետևաբար, երբ խոսքը վերաբերում է հայ ժողովրդի դեմ իրականացված հանցագործությանը, «ցեղասպանություն» եզրույթի կիրառումը միայն լեզվական ընտրություն չէ։ Այն իրավական և բարոյական դիրքորոշում է, որը նպաստում է մարդու իրավունքների պաշտպանությանը և պատմական արդարության վերականգնմանը։
Ճշգրիտ բնորոշումները կարևոր են, քանի որ արդարությունը սկսվում է ճշմարտությունը ճիշտ անվանելուց։