Հայերի ցեղասպանությունից ավելի քան մեկ դար անց աշխարհի տարբեր երկրներում ապրող հայության հիմնական առաքելությունը՝ ազգային ինքնության պահպանումը, այլևս բավարար չէ։
Դպրոցների, եկեղեցիների, մշակութային և համայնքային կառույցների միջոցով հայությունը կարողացավ պահպանել իր ազգային ինքնությունը, սակայն 21-րդ դարի պայմանները պահանջում են նոր ռազմավարություն։
Այսօր անհրաժեշտ է ոչ միայն պահպանել հայկականությունը, այլև աշխարհի տարբեր երկրներում ձևավորված հայկական ներուժը վերածել գիտական, կրթական, տնտեսական, տեխնոլոգիական և մշակութային ուժի։
Նոր սերունդներին ներգրավելու համար անհրաժեշտ են համագործակցության ժամանակակից ձևեր, որոնք հնարավորություն կտան մասնագետներին ու երիտասարդներին մասնակցել ազգային ծրագրերին՝ անկախ կուսակցական կամ կազմակերպական պատկանելությունից։
Հայության նոր առաքելությունը պետք է լինի ոչ միայն գոյատևելը, այլև իր համաշխարհային ներուժը համախմբելն ու այն ազգային զարգացման ուժի վերածելը։