Մայիսի 4-ը տարբեր մեկնաբանութիւններով կը դիտարկուի որպէս Տերսիմի դէպքերու շրջադարձային օրերէն մէկը, երբ 1937 թուականի այդ օրը Թուրքիոյ կառավարութեան որոշումով սկսաւ գործընթաց մը, որ յետագային վերածուեցաւ զանգուածային բռնութիւններու եւ տեղահանութիւններու։
Ըստ որոշ պատմաբաններու եւ հրապարակագիրներու՝ այդ որոշումը հանդիսացած է այն քաղաքական քայլերու սկիզբը, որոնք ուղղուած էին Տերսիմի շրջանին մէջ բնակող բնակչութեան նկատմամբ ռազմական գործողութիւններու իրականացման։ Այս դէպքերը յաճախ կը նկարագրուին որպէս «Տերսիմի թրագեդիա» կամ «տերթելէ»՝ տեղական լեզուով նշանակելով կործանում եւ ամբողջական խզում նախկին կեանքէն։
Անոր նախորդած էր 1935 թուականին ընդունուած «Թունջելիի օրէնք»-ը, որով Տերսիմի անունը փոխուած էր, իսկ շրջանը դրուած էր խիստ ռազմական եւ վարչական վերահսկողութեան տակ։ Այնուհետեւ ստեղծուած էին յատուկ կառավարման մարմիններ, եւ տարածքը յայտարարուած էր սահմանափակ գօտի։
1937 թուականի Մայիսի 4-ին ընդունուած կառավարութեան որոշումը, ըստ այդ աղբիւրներուն, կը նախատեսէր ռազմական գործողութիւններ, բնակչութեան տեղաշարժ եւ գիւղերու դատարկում։ Յաջորդող երկու տարիներուն ընթացքին շրջանին մէջ տեղի ունեցած գործողութիւնները յանգեցուցին մեծ թիւով զոհերու եւ զանգուածային տեղահանութիւններու։
Այս դէպքերը մինչեւ այսօր կը մնան պատմական եւ քաղաքական վէճերու առարկայ։ Որոշ մեկնաբանութիւններ զանոնք կը դիտարկեն որպէս ծանր մարդկային ողբերգութիւն եւ ցեղասպանութեան չափանիշներուն համապատասխանող գործընթաց, մինչդեռ պաշտօնական պատմագրութիւններուն մէջ տարբեր գնահատականներ կը տրուին։
Եզրակացութեամբ՝ նման դէպքերու մասին յիշողութիւնը եւ անոնց շուրջ բաց քննարկումը կարեւոր են պատմական արդարութեան եւ նման դէպքերու կրկնութիւնը կանխելու համար։