Բառերը միայն անցեալը նկարագրելու միջոց չեն. անոնք նաեւ իրաւական եւ քաղաքական նշանակութիւն ունին։ Յատկապէս մարդկութեան դէմ գործուած յանցագործութիւններու պարագային, ճիշդ եզրոյթի ընտրութիւնը կրնայ վճռորոշ նշանակութիւն ունենալ։
«Եղեռն» բառը հայերէնի մէջ կը բնորոշէ մեծ աղէտ, կոտորած կամ ողբերգութիւն։ Ան կ՚արտայայտէ ժողովուրդի կրած ցաւն ու կորուստը, սակայն իրաւական առումով չի սահմաներ յանցագործութեան բնոյթն ու պատասխանատուութեան շրջանակը։
Ի տարբերութիւն անոր՝ «ցեղասպանութիւն» եզրոյթը միջազգային իրաւունքի յստակ սահմանուած հասկացութիւն մըն է։ Ան ոչ միայն կ՚արձանագրէ տեղի ունեցած զանգուածային յանցագործութիւնը, այլեւ կը մատնանշէ անոր կազմակերպուած բնոյթը, մեղաւորներու պատասխանատուութիւնն ու իրաւական հետեւանքները։ Ցեղասպանութեան ճանաչումը սերտօրէն կապուած է արդարութեան, պատասխանատուութեան եւ պատմական ճշմարտութեան հաստատման հետ։
Հետեւաբար, երբ խօսքը կը վերաբերի հայ ժողովուրդին դէմ իրականացուած յանցագործութեան, «ցեղասպանութիւն» եզրոյթի գործածութիւնը միայն լեզուական ընտրութիւն չէ։ Ան իրաւական եւ բարոյական դիրքորոշում է, որ կը նպաստէ մարդկային իրաւունքներու պաշտպանութեան եւ պատմական արդարութեան վերականգնման։
Ճշգրիտ բնորոշումները կարեւոր են, որովհետեւ արդարութիւնը կը սկսի ճշմարտութիւնը ճիշտ անուանելով։