Վերջին հանրային ելոյթներուն մէջ արտայայտուած է վերաբերմունք՝ թէ՛ կուսակցական դիրքի, թէ՛ ազգային պատասխանատուութեան մասին։ Ոմանք իրենց անձնական համոզումը ունին, սակայն երբ խօսքը կը վերաբերի կուսակցութեան՝ անհատական կարծիքը կը նկատուի երկրորդական։ Այս տրամաբանութիւնը առկայ է նաեւ մեր քաղաքական խօսակցութիւններուն մէջ, երբ հարցը կը վերաբերի հայրենական պարտքի եւ վերջին ճակատներուն ընդունելի քայլերուն։
Առաքելութիւնը Արցախի մէջ պարզ է․ ազատագրել եւ պաշտպանել տարածքները, ապահովել հայերու անվտանգութիւնը եւ ապագան։ Մենք ունինք պատմական յիշողութիւններ՝ կիլիկեան եւ այլ ճակատագրերէն, երբ դիւանագիտական կամ ռազմաքաղաքական խաղեր ներգրաւեցին մեր շահը։ Այդ փորձը մեզ կը ստիպէ զգօն ըլլալ՝ պետականութիւններու եւ դաշնակիցներու մօտեցումներուն հանդէպ։ Ֆրանսայի եւ ուրիշ երկիրներու օրինակը ցոյց տուած է, թէ ինչով կրնան աւարտիլ երաշխիքներն ու «օգտագործումը»՝ չնկատուող հետեւանքներով։
Այսօրուան մարտահրաւէրը այն է, որ արցախեան եւ Արեւմտեան Հայաստանի հայութեան հարցերը պէտք է դիտուին ոչ միայն քաղաքականութեամբ, այլեւ իրաւական եւ մաքուր հանրային խօսքով։ Միջազգային դատարաններու որոշումները՝ մանաւանդ այն պարագաներուն, երբ անոնք կ’ընդունուին Արցախի օգտին, պէտք է օգտագործուին մեր պաշտպանութեան համար։ Պէտք է արձագանգել եւ պատասխանատուութեամբ վերաբերիլ այն քայլերուն, որոնց նպատակը մեր ժողովուրդի շահը երաշխաւորելն է։
Հանրապետութեան իշխանութիւններու դիրքորոշման հարցին մէջ պէտք է ըլլալ խիստ եւ պահանջկոտ․ եթէ գոյութիւն ունին իրաւական եւ քաղաքական քայլեր, որոնք կրնան խանգարել մեր շահին, պէտք է անոնց մասին բարձրաձայնել եւ պահանջել բաց ու թափանցիկ քննարկում։ Անպատժելիութիւնը եւ ճարտարախօսութիւնը կը վնասեն միայն մեզ։
Այսօր՝ երբ մեր քննարկումները յաճախ միեւնոյն ժամանակի մէջ կը խճճուին, անհրաժեշտ է պարզել փաստերը եւ կեդրոնանալ երկու ուղղութեան վրայ՝ իրաւական գործողութիւններ եւ ազգային միասնութիւն։ Վերջ տանք կեղծիքներուն, զօրացնենք իրաւական դիրքերը եւ կառչինք մեր ազգային յիշողութեան՝ ի նպաստ Արցախի եւ Արեւմտեան Հայաստանի ապագայի։