Օհաննէս Քըլըչդաղը իր վերջին հրապարակման մէջ անդրադարձած է Հայերու ցեղասպանութեան յիշողութեան, քաղաքականութեան եւ ժամանակակից Հայաստանի դիրքորոշումներուն շուրջ ընթացող քննարկումներուն։ AGOS շաբաթաթերթին մէջ հրապարակուած յօդուածին մէջ հեղինակը կը շեշտէ, թէ ցեղասպանութեան նիւթը պէտք չէ վերածուի քաղաքական շահարկման գործիքի, սակայն միաժամանակ ան չի կրնար ներկայացուիլ որպէս «բնական» կամ «հասկնալի» պատմական հետեւանք։
Հեղինակը կը քննարկէ վերջին տարիներուն Հայաստանի վարչապետին Ապրիլ 24-ի ուղերձներուն մէջ նկատուող աւելի մեղմ եւ զուսպ լեզուն՝ կապուած Թուրքիաի հետ յարաբերութիւններու կարգաւորման գործընթացին հետ։ Անոր գնահատումով՝ խաղաղութեան եւ կայունութեան ձգտումը հասկանալի է, եւ Հայաստանը չի կրնար ապրիլ մշտական հակամարտութեան պայմաններու մէջ։ Սակայն, ըստ յօդուածագրին, գոյութիւն ունի կարմիր գիծ մը, որ չի կրնար անցնիլ՝ երբեք չնուազեցնել ցեղասպանութեան բարոյական եւ պատմական նշանակութիւնը։
Յօդուածին մէջ կը շեշտուի, թէ Ապրիլ 24-ը նախ եւ առաջ պէտք է մնայ յիշատակի, սուգի եւ պատմական արդարութեան պահանջի օր։ Հեղինակի համոզումով՝ այդ օրը չի կրնար վերածուիլ քաղաքական մրցակցութեան կամ արտաքին ուժերուն հաճոյանալու հարթակի։
Օհաննէս Քըլըչդաղը նաեւ կը նշէ, թէ Հայերու ցեղասպանութեան հարցը միայն պատմական նիւթ չէ, այլ հայ ժողովուրդի ներկայի եւ ապագայի կարեւոր բաղադրիչ։ Անոր խօսքով՝ աշխարհի տարբեր երկիրներու մէջ ապրող հայերու ինքնութեան, հոգեբանական վիճակի եւ պատմական ճակատագրին վրայ ցեղասպանութիւնը ունեցած է որոշիչ ազդեցութիւն։
Հեղինակը կ’եզրափակէ, թէ կարելի է կառուցել խաղաղ յարաբերութիւններ հարեւաններուն հետ, սակայն այդ ճանապարհը չի կրնար անցնիլ պատմական յիշողութեան եւ զոհերու արժանապատուութեան հաշուին։